Aleksander Rozenbaum: Размышления на прогулке

Minęło już pół życia, przyznać muszę.
Już coraz trudniej odkryć swoją duszę,
Już coraz częściej chce się, bracie, iść
Zamiast na ucztę z jadłem, winem, pieśnią -
Do parku, gdzie już chłodniej jest we wrześniu
I gdzie młodością cię nie mami liść,
I gdzie młodością cię nie mami liść.

Staruszki już wydają się rodziną,
Jak lalkom, już przyglądasz się dziewczynom,
Mozarta uśmiech częściej budzi żal…
I sąsiad po północy mknie do żony,
Zostaje wino i tort nie zjedzony,
Wynosząc śmieci już zakładam szal,
Wynosząc śmieci już zakładam szal.

Dom nasz otuliła chmura zła
I spłynęła z szyby szkła.
Przeżyjemy deszcz, choć burza trwa.
Razem - ty i ja.

Minęło od lat szkolnych już ćwierć wieku.
Niemłodych już przyjaciół masz, człowieku.
I los doświadczeń nie oszczędził złych.
Lecz noc wciąż ciemna, a w dzień słońce świeci,
I rosną nam, i dorastają dzieci.
Niech nasza jesień będzie wiosną ich,
Niech nasza jesień będzie wiosną ich.

Od ślubu upłynęła już dekada.
Nie śpieszno w gości, gdy już noc zapada.
I babcie odwiedzamy - co tu kryć -
Na urodziny raz, a raz w dzień śmierci
A trzeci raz - gdy ciężko nam na sercu,
Gdy każdy chciałby małym wnuczkiem być,
Gdy każdy chciałby małym wnuczkiem być.

Minęło już od ślubu lat tak wiele,
Na Boga, nie odchodźcie, przyjaciele!
Już trudno w domu oczekiwać zmian…
I choć nie zawsze jest nam, niczym w niebie,
To przecież przywykliśmy już do siebie.
Zostawmy Melpomenie gorzki plan
I nie krępujmy się wśród starych ścian.

Dom nasz otuliła chmura zła
I spłynęła z szyby szkła.
Przeżyjemy deszcz, choć burza trwa.
Razem - ty i ja.