Charlie M: Biały Szum_RESET

Ściany tracą pion.
Sufit pije mój cień.
To nie jest noc,
to nie jest dzień.
Rozpuszczam się w kwasie własnych, szklanych myśli;
jestem wszystkim, co nigdy się nie ziści.
Policz do zera, potem zacznij od nowa.
W mojej krtani puchnie martwa mowa.
Nie ma nas – jest tylko sygnał w porwanych przewodach,
gdzie każde echo to kolejna, pusta głowa.

​W moich żyłach płynie rtęć i tłuczone szkło.
Dobre rano? Nie, to jest po prostu dobre zło.
Wycinam z pamięci każdy twój ostry kontur,
wypalam resztki martwych struktur.
Jestem błędem w druku, plamą na negatywie.
Żyję? Nie. Ja tylko trwam… i się nie dziwię.
Moje dłonie to tylko dalekie wspomnienie dotyku,
zaszyty w kokonie z własnego, niemego krzyku.
​Zrób krok – podłoże nie istnieje.
Zrób krok – układ niestabilny.
Zrób krok – błąd krytyczny.

​Biały szum zamiast tętna!
Pusta przestrzeń, beznamiętna!
Rozbijam lustra, by nie widzieć tła!
Nie ma już mnie – jest tylko ciąg zera!
Zimne słońce pali mój wzrok.
Zrób krok!
Zrób krok!
Zrób skok!

​Rozwarstwiam się. Cząsteczki szukają wyjścia.
Moja skóra to mapa bez celu.
Patrzę na swoje ciało jak na obcy przedmiot –
mechaniczna lalka podpięta pod tętno.
Ładowanie danych bezpośrednio do tkanek;
mój ostatni, sterylny przystanek.
Zegar wybija dni, których nie ma w kalendarzu.
Jestem tylko kurzem na starym ołtarzu
twoich oczekiwań, których nie umiem spełnić.
Zaszyty w tej bieli, by niewyspanym się obudzić...
​Zrób krok – system nie odpowiada.
Zrób krok – brak danych.
Zrób krok – sygnał urwany.

​Piksele miłości, rozdzielczość błędu.
Wypadam z rzędu, wypadam z obiegu.
Grawitacja kłamie, światło mnie gryzie.
Jestem na wizji, jestem w kryzysie.
Zrób krok – linia zajęta.
Zrób krok – dostęp odcięty.
Zrób krok – proces usunięty.

​Biały szum zamiast tętna!
Pusta przestrzeń, beznamiętna!
Rozbijam lustra, by nie widzieć tła!
Nie ma już mnie – jest tylko ciąg zera!
Zimne słońce pali mój wzrok.
Zrób krok!
Zrób krok!
Zrób skok!

​Architektura płaczu, geometria lęku.
Zegary stanęły w samym środku półdźwięku.
Wypalam nerwy, by nie czuć już prądu;
czekam na wyrok ostatniego sądu.
Wszystkie kolory zlały się w jeden punkt –
mój własny, wewnętrzny, atomowy bunt.
Nie szukaj sensu.
Sens: rdzawa plama
na środku sterylnego programu,
w głębi czerwonego organu.

​To nie boli.
Ból to jeszcze życie.
Ból to jeszcze kolor.
To… to jest po prostu brak.
To… to jest po prostu wrak.
Podaj mi rękę – nie masz ręki.
Oddaj mi głos – nie masz głosu.
​Wszystko jest białe.
Wszystko jest czyste.
Zrób krok. Wyloguj.
Zrób krok. Zapomnij.
Zrób krok. Zresetuj.