Charlie M: Czarny Omen

Na starej olszy, gdzie kończy się trakt,
Usiadł jegomość w czarnym fraku.
Nie szuka ziarna, nie mąci paktów,
On tylko czyta z dawnych znaków.
Pióro ma tłuste od nocnej mgły,
Oko jak węgiel, co w ogniu lśni.

​Oho, kruk na niebie krąży,
Zanim głośno zakracze – możesz nie zdążyć.
On zna każde słowo... nawet szeptem rzucone,
On widzi czyny dawno zapomniane...
Krwią naznaczone.
​Czarny omen! Czarny gość...
Czarny gość, co nie pyta o drogę,
Przynosi ciszę, sieje trwogę.

​Mówią, że kradnie błyskotki i sny,
Że w dziobie niesie złe nowiny.
A on po prostu, przez kres dni,
Pilnuje, by prawdy nie zatarł czas.
Nie bój się skrzydeł, które tną horyzont,
Kruk dostrzega to, czego ludzie nie widzą...

​Liście spadają na ziemię… cisza przed burzą.
Cienie się dłużą... starzy bogowie się budzą!
Zdejmij frak, załóż pancerz z czerni,
Wchodzimy tam, gdzie zostali tylko niewierni!

​Wyleciał z gęstych borów, gdzie mgła liże ziemię,
Niesie na skrzydłach odwieczne milczenie.
To nie jest zwykły ptak, to kronikarz pól bitewnych,
Zna smak zimnej stali i strach tych, co polegną.
Kiedyś siadał na tarczy, dziś siada na betonie,
Widział, jak płoną wsie... i jak gasną dłonie.
Czarna krew w żyłach, w górze czujna straż,
Kruk patrzy ci w oczy – czy swoją prawdę już znasz?

​To kruk – cień nad śpiącym grodem,
Leci między światem żywych a chłodnym ogrodem.
Kra... kra...– niesie echo dawnych wierzeń,
W sercu puszczy uderzenie!
On widzi Welesa, on słyszy Peruna,
Gdy rozpięte skrzydła przecinają pioruny.

​Nie rzucaj mu ziarna, on nie szuka litości,
On czeka na prawdę, obdziera ją z kości.
Inteligencja w dziobie, w piórach mądrość wieków,
Widział upadek królów i pychę człowieczą.
Gdy dąb stary pęka i niebo się chmurzy,
Kruk jest jedynym, który nie boi się burzy.

​Więc słuchaj tego rytmu, to kruczy zew,
On otwiera wrota mrocznej Nawii,
Gdzie czarne pióro miesza się z kroplami krwi...
...i ludzkich łez.
​
Gdy piorun gaśnie,
A bóg milczy w tle,
Pióro ciężkie jak wyrok spada,
Kruk patrzy. I już wie.