Charlie M: Deja Vu: Pętla

Ten sam zapach... ten sam chłód.
Kurwa...
Ile razy można przechodzić przez te same drzwi?
To nie jest miłość, to jest pieprzone Déjà Vu.

​Czuję Twoje perfumy w metrze.
Mijasz mnie w błękitnym swetrze...
Odwracam się, ale to inna osoba.
Znów widzę Twój numer na ekranie… albo tylko mi się wydaje.
Na samą myśl o Tobie tracę rozum, choć obiecałem sobie, że to pokonam.
Znam ten moment.
Znam ten film, a i tak oglądam od nowa.
Zaraz będą napisy, a Ty znowu znikniesz.

​To moje fatum, to moje przekleństwo – Déjà Vu!
Rozrywasz ciszę, wokół nikogo nie ma – to znowu Ty! (Brakuje mi tchu).
Każdy Twój krok to znajomy ból,
W tej pętli gramy jedną z ról.
To nie miłość, to czysty obłęd,
Wieczne Déjà Vu, w którym płoniesz!

​Jesteśmy jak manekiny w powystawowym oknie,
To głupie, to mechaniczne!
Jak odbijanie karty w fabryce!
Szukam Cię w każdej obcej twarzy na przystanku,
Jesteś jak powidok po zbyt jasnym świetle.
Niby Cię nie ma, a wciąż mrugasz pod powieką.
Wszędzie Twój profil, a to tylko gra cieni.
Wszystko już widziałem — nic tego nie zmieni.

​Mijamy się na pasach, wzrok wbity w chodnik.
Znałem Twoje znamiona, dziś jestem tylko przechodniem.
Spotykamy się na chwilę, by za moment zniknąć w tłumie.
Twoje "cześć" ma ujemną temperaturę, a ja przeżywam to w głowie.
Trwam w tym transie, choć wiem, że zostanę na lodzie.
Ja nie śpię, Ty udajesz, że nic nie czujesz.
Cisza... Znowu ta sama przerwa w nadawaniu.
Jesteśmy mistrzami we wzajemnym unikaniu.

​Twoje oczy to lustra, w których kocha się moja dusza.
Stoisz tak blisko, że czuję Twój oddech na skórze,
A jednak dzieli nas mur, którego nie umiem zburzyć.
Jesteśmy jak dodatnie bieguny — chcę Cię dotknąć, a czuję opór.
Im bliżej jesteś, tym mocniej mnie odpychasz,
by za chwilę błagać o powrót.
Przyciągasz mnie wzrokiem, by potem zniszczyć słowem.
Mijamy się... Znowu!
Déjà Vu.

​To moje fatum, to moje przekleństwo – Déjà Vu!
Rozrywasz ciszę, wokół nikogo nie ma – to Ty! (Znów brakuje mi tchu).
Każdy krok Twój to znajomy ból,
W tej pętli gramy jedną z ról.
To nie miłość, to czysty obłęd,
Wieczne Déjà Vu, w którym płoniesz!

​Déjà Vu na światłach — czerwone jak Twoje usta,
Obok ktoś śmieje się tak jak Ty… i nagle pustka.
Znów ten sam ból, za który serce płaci...
Telefon w ręku… ale rezygnuję,
Nie dzwonię… bo wiem, jak kończy się ten numer.
Déjà Vu w pracy, w relacjach —
Déjà Vu, gdy patrzę Ci w oczy,
Déjà Vu, gdy trzymam Twoją dłoń.
Moment, w którym nic się nie liczy.
Wracam tam, gdzie pierwszy raz Cię spotkałem,
Jak pies do miejsca, gdzie ktoś go kiedyś zostawił.
Znowu ten sam błąd — czekam na Ciebie,
Choć wiem, że nic się nie zmieni.
Czekam na kolejne powtórzenie
Naszej pętli Déjà Vu.

​To spojrzenie… (Znów się pomyliłem).
To tylko Déjà Vu… (To nasze więzienie).
Ciebie nie ma... (Znowu wracasz).
Ten sam zapach... ten sam chłód.