Dschinghis Khan: Loreley

Każdy chciał ją mieć, lecz zajęte serce jej
Bo jednego kochała wciąż,

Lecz na wojnie był, już do domu nie wrócił
I nie miała już dla kogo żyć.

Tam siadała gdzie skała się nad Renem pnie,
Gdzie najgłębsza rzeki toń.
I śpiewała swą pieśń, a kto słyszał piękny śpiew
Zapominał, że czyha tu śmierć.


Loreley ley ley przez szeroki piękny kraj
Wstęgą wije się ten błękitny wielki Ren,
Loreley ley ley, siedzisz w słońcu w górze hen
I włos czeszesz złocisty tak.
Loreley ley ley, obok ciebie statki mkną
A kto widzi cię, pieśnią twą zachwyca się.
Loreley ley ley, wielu nie wróciło stąd,
Lecz to tylko przeszłości mrok.

Pieśń jej słodka tak jak miniony dawno sen,
Już z daleka piękny głos brzmi,
A rybacy obok niej przepływali w rannej mgle,
Obraz jej już na zawsze był w nich.

Rozbijała się łódź często od zdradzieckich skał,
Bo płynących wzrok ją gnał,
Ona patrzyła w dal, jej nie było wcale żal,
Gdy znów któryś ginął wśród fal.

Loreley ley ley przez szeroki piękny kraj,
Wstęgą wije się ten błękitny wielki Ren,
Loreley ley ley, siedzisz w słońcu w górze hen
I włos czeszesz złocisty tak.
Loreley ley ley, obok ciebie statki mkną,
A kto widzi cię, pieśnią twą zachwyca się,
Loreley ley ley, wielu nie wróciło stąd,
Lecz to tylko przeszłości mrok.

Książę usłyszał też o tej pięknej Lorelei
I poprzysiągł, że zdobędzie ją,
Wypłynęli więc tam gdzie stary ojciec Ren
Lecz wypili wiele zbyt

Wina, wina, wina za Loreley
Kto wierzy w te baju-baj
Wina, wina nalej jeszcze raz
Niech Bóg wybaczy nam

Jeszcze brzmiała jej pieśń i czesała włosy swe
Kiedy łódź zatopiła już się.


Loreley ley ley przez szeroki piękny kraj,
Wstęgą wije się ten błękitny wielki Ren,
Loreley ley ley, siedzisz w słońcu w górze hen
I włos czeszesz złocisty tak.
Loreley ley ley obok ciebie statki mkną,
Dziś znów słychać tu starej pieśni znany ton,
Loreley ley ley lecz nie widać ciebie już
Na tej stromej skale tu.