Дмитрий Нестеров : В землянке

W małym piecu nam ogień się tli,
W szczapach drewna żywica jak łzy,
A harmonia swą pieśń śpiewa mi
O uśmiechu twym i oczach twych.

W polu wiatr szeptał o Tobie mi
Hen pod Moskwą, gdzie rzucił mnie los.
Chciałbym, abyś słyszała jak brzmi
Żywy, pełen tęsknoty mój głos.

Tyle mil nas rozdziela już dziś.
Pokrył śnieg każdą drogę i perć.
Nie jest łatwo do Ciebie mi przyjść,
Cztery kroki..., a dalej już śmierć.

Graj, harmonio, zamieci na złość,
Przywróć szczęścia dawnego mi dar.
Ciepła w chłodnej ziemiance mam dość,
Bo mnie grzeje miłości Twej żar.