Nina Lakomy: Feniks

Hej! Hej! Hej! Hej!
Gdy wszystko, co znał
Rozsypało się
I nie było komu powiedzieć, że jest źle
Niosłam w sobie ciężar,
Który wbijał w dno
A jednak pod popiołem tliło się coś
Nie było łatwych dróg, nie było prostych słów
Był tylko własny oddech pośród tylu burz
I właśnie wtedy, kiedy gasnął cały świat
Poczułam w sobie siłę, żeby znowu wstać

Jak feniks z popiołu wracam znów
Po wszystkich ranach, po tysiącu burz
Rozkładam skrzydła ponad strach
Z ruin buduję swój nowy świat
Z płomieni biorę siłę, by dalej iść
I mimo blizn wciąż uczę się żyć

Powoli, w ciszy uczyłam się znów wstać
Choć każdy nowy oddech wciąż przypominał strach
Na sobie nosiłam ślady
Po tym, co dał mi los
Lecz pierwszy raz od dawna słyszałam własny głos
Nie byłam jeszcze pewna
Czy starczy we mnie sił
Lecz coś kazało iść mi tam, gdzie nie sięgał dawny pył
I chociaż przeszłość ciągle chciała zatrzymać mnie
To czułam, że już krok po kroku budzę się

Jak feniks z popiołu wracam znów
Po wszystkich ranach, po tysiącu burz
Rozkładam skrzydła
Ponad strach
Z ruin buduję
Swój nowy świat
Z płomieni biorę siłę,
By dalej iść
I mimo blizn wciąż uczę się żyć

Dziś nie ma we mnie miejsca na tamten dawny strach
Za dużo przeszłam sama, by zatrzymać się w tych drzwiach
Ten ogień mnie nie spalił, tylko zrobił ze mnie stal
To, co miało mnie zniszczyć, nauczyło patrzeć w dal
Nie złamie mnie już cisza
Nie położy żaden ból
Za każdym razem wstanę,
Nie spadnę już w dół
Bo wiem już, ile znaczę i wiem, ile mam mnie sił
To, co miało mnie wypalić, zmieniło się w pył
Ja jestem tym płomieniem, co wyrósł z tamtych strat
Nie zgasi mnie już burza, nie zgasi mnie już świat
Zbyt długo byłam cieniem
Dziś sama niosę blask
I nie ma takiej siły, która złamie mnie jeszcze raz

Jak feniks z popiołu wracam znów
Hej! Hej! Hej! Hej!
Po wszystkich ranach, po tysiącu burz
Rozkładam skrzydła ponad strach
Z ruin buduję
Swój nowy świat
Z płomieni biorę siłę, by dalej iść
I mimo blizn wciąż uczę się żyć

Jak feniks z popiołu wracam znów
Po wszystkich ranach, po tysiącu burz
Rozkładam skrzydła ponad strach
Z ruin buduję
Swój nowy świat
Z płomieni biorę siłę,
By dalej iść
I mimo blizn wciąż uczę się żyć