Pezet: Presja środowiska feat. Michał Lange

Ej, ej, ej.
Ja z ziomkami pijani w białym Hyundai'u.
Jedna mordka zwykle sprzedaje ćpunom to, co ćpają.
Ja żołądkowa gorzka, koleżka koks ma, katar ten nie od nieżytu.
Twoja ślina gorzka jest pierwszy raz w życiu.

Skóra łapie promień słońca.
Widać, że nazajutrz przyjdzie wiosna,
bo jej sukienka jest skąpa.
Wycięta jest na biodrach.
Krzyczymy i gwiżdżemy do niej przez otwarte okna.

Zaraz się okazuje, że to dupa ziomka.
Zresztą tego, który dziś nie żyje, heh.
Śmiesznie się wspomina chwile,
gdy prawie umarłeś pod warunkiem, że przeżyłeś.

O, tak minął dzień, w którym nic nie było w planie.
Chcieliśmy tylko alko mieć i poligamię.
Wieczór jest, ja chcę haju, no więc tarabanię.
Nikt jeszcze mi nie wspomniał, że do raju jedziesz w karawanie.

Ja i moje koty na szlaku po kłopoty.
Chcemy życie mieć jak ulubione filmy.
Bolą mnie zatoki, zwykle nie walę koki,
ale teraz jestem z nimi.

O, bo to presja środowiska.
Zwykle nie robię tak, a teraz tak,
choć nikt mnie nie naciskał, o
Czasem wystarczy iskra.
Zwykle nie robię tak, a teraz tak,
choć nikt mnie nie naciskał.

Bo to presja środowiska.
Zwykle nie robię tak, a teraz tak,
choć nikt mnie nie naciskał.
Czasem wystarczy iskra.
Zwykle nie robię tak, a teraz tak,
choć nikt mnie nie naciskał.

Ciągle gubię się.
Czy to nowe jest, czy nie.
Znowu dobre, no i złe mi się miesza.
Znów jebany lęk, miałem pojebany sen,
jakby w głowie wgrany set — to jest presja.

Ciągle gubię się.
Czy to nowe jest, czy nie.
Znowu dobre, no i złe mi się miesza.
Znów jebany lęk, miałem pojebany sen,
jakby w głowie wgrany set — to jest presja.

Potem wbitka na domówkę.
Ja mam połówkę, ziomek lufkę,
co wzięliśmy w zeszyt.
On skórzaną ma pękawkę kurtkę.
Ja jedyną swą Lacosty mam polówkę.
Nówkę wpuszczam w dresy.

A ona pachnie jak seks,
jej ojca wódkę i Hennessy tu pijemy na trzech, wiesz.
W powietrzu browar, żołądkowa i skun.
Niekontrolowany i nieznany dotarł tu tłum.
Są starsi, gonią towar, robią interesy.
Są od dużych sum i to nas trochę peszy.

Leci hit, potem kasyno.
Ktoś ma pod okiem limo,
chce grać jedną z głównych ról
jak Pesci czy De Niro, czy Pacino.

I ktoś nieznany znów wszedł, że kogoś biją.
Tu nawija we krwi rima jak stek.
O, ziomek czerwony, uderzenie ma gorąca
i chciałby szybko doprowadzić się do pionu.
Wyszedł na balkon chwycić oddech.
No i jointa.
Tylko nie było tam balkonu.

Bo to presja środowiska.
Zwykle nie robi tak, a teraz tak,
choć nikt go nie naciskał.
Czasem wystarczy iskra.
Zwykle nie robi tak, a teraz tak,
choć nikt go nie naciskał.

Bo to presja środowiska.
Zwykle nie robi tak, a teraz tak,
choć nikt go nie naciskał.
Czasem wystarczy iskra.
Zwykle nie robi tak, a teraz tak,
choć nikt go nie naciskał.

Ciągle gubię się.
Czy to nowe jest, czy nie.
Znowu dobre, no i złe mi się miesza.
Znów jebany lęk miałem, pojebany sen,
jakby w głowie wgrany set — to jest presja.

Ciągle gubię się.
Czy to nowe jest, czy nie.
Znowu dobre, no i złe mi się miesza.
Znów jebany lęk miałem, pojebany sen,
jakby w głowie wgrany set — to jest presja.

Ciągle gubię się.
Czy to nowe jest, czy nie.
Znowu dobre, no i złe mi się miesza.
Znów jebany lęk miałem, pojebany sen,
jakby w głowie wgrany set — to jest presja.