Roksana Blanka: Malowane niebo

Minęło tyle zim, a ja wciąż czuję ten zapach
Ciepło chleba z pieca, słodycz każdego lata
Każde piętro domu pachnie Tobą, Babciu droga
I chociaż pustka tu, w sercu wciąż płonie trwoga
Że czas biegnie, a wspomnienia stają się mgłą
Choć wiem, że Ty tam w górze patrzysz, i dbasz o moją dłoń.

Och, gdyby niebo miało godziny odwiedzin
Biegłabym co dnia, nie pytając o schedę
Bo Bóg zabrał najpiękniejszy kwiat do swego ogrodu
Zostawiając mnie tutaj w środku tego chłodu
Ale wiem, że malujesz mi zachody słońca co dzień
To Twój kod, Twój uśmiech, Twój ostatni cień.

Brakuje mi tych opowieści, co liczyły sto lat
O wojnie, o miłości, zmieniając smutny świat
Twoje ramiona, najbezpieczniejszy mój port
Teraz tylko wpatruję się w pusty stół, czekając na transport
Do miejsca, gdzie znowu usłyszę Twój cichy śmiech
I zniknie ten głęboki, nieopisany grzech
Że nie zdążyłam powiedzieć, jak bardzo Cię kocham.

Och, gdyby niebo miało godziny odwiedzin
Biegłabym co dnia, nie pytając o schedę
Bo Bóg zabrał najpiękniejszy kwiat do swego ogrodu
Zostawiając mnie tutaj w środku tego chłodu
Ale wiem, że malujesz mi zachody słońca co dzień
To Twój kod, Twój uśmiech, Twój ostatni cień.

Patrzę w te chmury, one mają Twoją postać
Czy jesteś dumna? Czy mogę Tobie sprostać?
Żyję dalej, ale część mnie odeszła z Tobą
Czekam na ten moment, na ten cud, na tę powódź
Kiedy znów poczuję Twoją dłoń na mojej twarzy
I zniknie ta rana, która w duszy się żarzy.

Och, gdyby niebo miało godziny odwiedzin
Biegłabym co dnia, nie pytając o schedę
Bo Bóg zabrał najpiękniejszy kwiat do swego ogrodu
Zostawiając mnie tutaj w środku tego chłodu
Ale wiem, że malujesz mi zachody słońca co dzień
To Twój kod, Twój uśmiech, Twój ostatni cień.

Malowane niebo, ciepłe zachody
To nasza nić, przez wszystkie lata i wody.
Do zobaczenia, Babciu, do zobaczenia tam.
Kocham Cię, to jedyne co mam.
Do zobaczenia, do zobaczenia.