Tarkan: Kayıp

Chmury przybrały smutną czerń
Te wrażliwe deszcze płaczą za nas
Moja nadzieja gaśnie, czas umyka
Rozstanie jest panem, a my sługami

Twoje dłonie nikną w moich
Jak wystraszony, zraniony ptak
Odlatujący od miłości, która się skończyła

Chciałbym Ci powiedzieć: "Idź z Bogiem"
Lecz ściska mi w gardle, słowa straciłem
Już nigdy w nikim nie zakocham się
Bo w tym ciele serce straciłem

Chciałbym Ci powiedzieć: "Idź z Bogiem"
Lecz ściska mi w gardle, słowa straciłem
Już nigdy w nikim nie zakocham się
Bo w tym ciele serce straciłem

Anioły przybędą z białych niebios
Ochronią Cię modlitwami i życzeniami
A ja będę wygnany od tej miłości
Miotając się codziennie, tęskniąc za Tobą

Twoje dłonie nikną w moich
Jak wystraszony, zraniony ptak
Odlatujący od miłości, która się skończyła

Chciałbym Ci powiedzieć: "Idź z Bogiem"
Lecz ściska mi w gardle, słowa straciłem
Już nigdy w nikim nie zakocham się
Bo w tym ciele serce straciłem

Chciałbym Ci powiedzieć: "Idź z Bogiem"
Lecz ściska mi w gardle, słowa straciłem
Już nigdy w nikim nie zakocham się
Bo w tym ciele serce straciłem

Od teraz jesteśmy niedokończoną historią
Chodzimy swoimi ścieżkami
Takie życie...
Jak wędrujący wiatr odleciałaś już daleko
Będę żył latami z zwiędłą różą zamiast serca
Czy to jest życie!?
Będziemy zasypiać o różnych nocach
I będziemy budzić się o różnych porankach
Mając tę miłość za błąd
Będziemy daremnie szukać pocieszenia u innych
I skrycie czuć ból
Wiedz, że
Zostawię najlepsze miejsce ku twej pamięci
W spustoszałym ogrodzie mego serca
Z pasmami smutku we włosach
Z gasnącym słońcem w oczach
Będę zawsze czekał na Ciebie w tym mieście
Na wypadek, gdybyś kiedyś wróciła
Dbaj o siebie, o ukochana!
Dbaj o siebie, ma najukochańsza!