Louis Villain feat. Sara Girgis - Tiffany blue

Ja mogłem tylko siebie tobie dać
Ja mogłem tylko, tylko albo aż
Pamiętasz, kiedy płonął ogień w nas i chwilę potem zgasł?
Ja miewałem koszmary, bo nie chciałem, by uczucia wyblakły, jak nasze dziary
Zwiedziłem z tobą bary i zwiedziłem z tobą Paryż
Jesteśmy tyci, tyci, ale nie, że tacy mali tyci, tyci od tego, co mogłoby nam się wymarzyć
Tu sobą pijani znów, tak zakochani, że chwilami czują tylko ból
Ból się wylewa kącikami jej bordowych ust, a odbijać pragnie się w oczach Tiffany Blue

Ja nie chcę już nigdy więcej znów
Kłamać jak z nut i słyszeć z twych ust tych pustych słów
Ja nie chcę już nigdy więcej znów
Kłamać jak z nut i słyszeć z twych ust tych pustych słów

Tyle razy myślałem, że to koniec, lecz myślę o niej
Może to ślepa miłość, ale jesteś oczkiem w głowie
Powiesz mi coś o sobie, ja powiem o sobie coś ci
Jesteśmy tak samotni, choć na osobności
Miłość, otworzyłem serce tak, że znasz na wylot
Innej nie chcę, no bo jesteś tą jedyną i wiem, że zawsze chciałaś, żebym to nawinął
Miłość, to ty jesteś, co by się nie wydarzyło
Kochamy się na zabój i to właśnie nas zabiło

Patrz, jak skacze mi puls
To banał
Zobacz, jestem w twój gust-
Ubrana
Słowa spijam z twych ust, po więcej mnie wpuść
Wiem, że chciałaś się tak czuć, kochana
Myśli brudne jak kurz atakują mój mózg, zaciskają mi brzuch przez te Tiffany Blue

Ja nie chcę już nigdy więcej znów
Kłamać jak z nut i słyszeć z twych ust tych pustych słów
Ja nie chcę już nigdy więcej znów
Kłamać jak z nut i słyszeć z twych ust tych pustych słów
Nie chcę myśleć już, co by było gdy, co by było gdy