Charlie M - Banshee

Wrzosowisko śpi pod całunem... mchu,
Gdzie wiatr kradnie resztę tchu.
Gdy gaśnie ogień, a lęk w sercu gości,
Przybywa posłaniec krainy ciemności.
​
Srebrzyste pasma targane przez wiatry,
Zjawa w bieli, z dawnej, zapomnianej ery.
Zanim napotkasz jej pusty wzrok,
Usłyszysz lament, co rozdziera mrok.
​
Gdy usłyszysz płacz w nocy
kogoś stracisz…
z oczu.
Gdy ją ujrzysz sam –
zginiesz…
o północy.
​
To głos Banshee, przeszywa noc,
W nim przeznaczenia drzemie moc.
Nie proś o litość, nie wstrzymuj tchu,
Ona cię wyrwie ze słodkiego snu.
Jeden wysoki, przeklęty ton
Zwiastuje ciszę, zwiastuje zgon.
​
Zna każde imię starego rodu,
Nie czuje lęku, nie czuje chłodu.
Przywiązana do murów, do progu i bramy,
Śpiewa o końcu, który wszyscy znamy.
Czesze swe włosy grzebieniem ze srebra,
Gdy wyrok zapada – strach ściska za żebra.
Nie licz na litość, nie licz na gniew,
To tylko nagły, śmierci zew.
​
Gdy usłyszysz płacz w nocy
– kogoś stracisz…
z oczu.
Gdy ją ujrzysz sam –
zginiesz…
o północy.
​
Lament wzbiera, przechodzą dreszcze,
Głos pęka w gardle, krew stygnie w żyłach.
Ta pieśń to klątwa, co w kościach się skryła –
Kona nadzieja, zapada czarny nów.
Wszystko, co ludzkie, rozsypuje się właśnie
Pod ciężarem jej martwych słów.
​
To głos Banshee, przeszywa noc,
W nim przeznaczenia drzemie moc.
Nie proś o litość, nie wstrzymuj tchu,
Ona cię wyrwie ze słodkiego snu.
Jeden wysoki, przeklęty ton
Zwiastuje ciszę, zwiastuje zgon.
​
Już ją słyszysz...
Już ją słyszysz...
Już ją słyszysz...