Charlie M - Echo

Po znanych schodach znów liczę kroki,
Echo mnie pyta: – „Czy kogoś kocham?”.
Pragnę mocno, ale tylko trochę
(tylko trochę...).
W tej szklance herbata dawno już wystygła,
Cisza jak przystań, gęsta mgła.
​
Tęsknię za nami, których nie było,
Za Twoim śmiechem, co nigdy nie minął.
Jeśli jest powód, by jutro wstać,
To ciche „jestem” gdzieś w oddali...

Od lat...
Pochłania mnie ten melancholijny świat.
Cicha, krucha, uparta –
Moja mała nadzieja!
To cienka nić...
Pęka...
Ale wiążę ją co rano!
​
Tęsknię za nami, których nie było!
Za Twoim śmiechem, co nigdy nie minął!
Jeśli jest powód, by jutro wstać,
To ciche „jestem” gdzieś w oddali.
​
Może sens jest tam, gdzie Twój szept pamięta mnie,
Gdzie się zmaga strach i żal z rosnącą wiarą, że...
Jeszcze raz! Chociaż raz!
​
Mimo wszystko…
Pójdę dalej,
Nie uciekając,
Nie oglądając.