Izabela Szafrańska - Kochać bardziej

Ciągle nas pytanie to zadręcza:
Jak żyć, gdy nie widzimy piękna?
Nie możemy dalej bać się miłości.
Czas wytyczy drogę naszej świadomości.
W ten dzień ludzie będą silniejsi,
W ten dzień obudzimy się ciut lepsi.
Popłyniemy, choćby miało to być nocą.
Pobiegniemy, choćby biec nie było dokąd.
Teraz wszystko zmieni się...

Płoną serca nam wciąż niepokonane,
Nieokiełznane.
Chcemy kochać los,
Chcemy kochać bardziej,
Bo miłość to nasza broń.

Tak od lat w głowie się nie mieści:
Skąd w nas tyle nienawiści?
Ta odpowiedź jest na wyciągnięcie ręki.
Wiara w siebie doda nam nowej energii.
Zrób krok, zobacz, ile się zmieni.
To on przypomina o nadziei.
Nie znikniemy, razem wywalczymy wszystko.
Nie cofniemy się, gdy siebie mamy blisko.
Gdy nastanie nowy dzień...

Płoną serca nam wciąż niepokonane,
Nieokiełznane.
Chcemy kochać los,
Chcemy kochać bardziej,
I będziemy normalnie żyć, żyć, pięknie żyć,
Biec w nieznane.
Płoną serca nam wciąż niepokonane,
Bo miłość to nasza broń,
Bo miłość to nasza broń.

Płoną serca nam wciąż niepokonane,
Nieokiełznane.
Chcemy kochać los,
Chcemy kochać bardziej,
I będziemy normalnie żyć, żyć, pięknie żyć,
Biec w nieznane.
Płoną serca nam wciąż niepokonane,
Bo miłość to nasza broń,
Bo miłość to nasza broń,
Bo miłość to nasza broń.