Mieczysław Fogg - Jesienne róże

Jesienne róże, róże smutne herbaciane
Jesienne róże są jak usta Twe kochane
Drzewa w purpurze ostatni dają nam schron
A serca biją jak dzwon, na jeden ton

Jesienne róże szepcą cicho o rozstaniu
Jesienne róże mówią nam o pożegnaniu
I w liści chmurze idziemy przez park głusz
Jesienne róże więdną już

Tak niedawno był maj, byliśmy tak szczęśliwi
Uśmiechnięci i tkliwi, któż te dni znów ożywi
Chłodną rękę mi daj, spójrz mi w oczy i powiedz
Czy mnie kochasz — ja wiem — to jest złudą i snem

Jesienne róże, róże smutne herbaciane
Jesienne róże są jak usta Twe kochane
Drzewa w purpurze ostatni dają nam schron
A serca biją jak dzwon, na jeden ton

Jesienne róże szepcą cicho o rozstaniu
Jesienne róże mówią nam o pożegnaniu
I w liści chmurze idziemy przez park głusz
Jesienne róże więdną już

Jesienne róże szepcą cicho o rozstaniu
Jesienne róże mówią nam o pożegnaniu
I w liści chmurze idziemy przez park głusz
Jesienne róże więdną już

"Jesienne róże" to znany polski szlagier z okresu międzywojennego z repertuaru Toli Mankiewiczówny oraz Mieczysława Fogga. Utwór ten, który powstał w 1932 roku, uważany jest za jedno z najlepszych polskich tang. Muzykę skomponował Artur Gold do tekstu Andrzeja Własta.