Wiedźma: Serce wojownika

Nie trzeba ci miecza, by wygrać te boje,
czasem wystarczy oddech i słowo,
a każdy dzień to pole, na którym wybierasz —
czy stoisz w milczeniu, czy ruszasz na nowo.
Gdy nogi są ciężkie, a myśli już plączą,
gdy wszystko w środku ciągnie w stronę ciszy,
zwolnij na chwilę, nabierz tchu głęboko,
i zrób jeden krok, choćby w stronę ciszy

Serce jak bęben prowadzi przez mrok,
kiedy się wahasz — wybierasz swój krok.
Nie po to iskra w popiele się tli,
byś stał bez ruchu, gdy wzywają dni.
Masz swoją siłę, masz własny znak —
idź, choćby jutro było pod wiatr.

Nie zawsze mieczem człowiek bitwy toczy,
częściej z myślami, co jak wilki wyją,
czasem z porankiem, co w oczy się wbija,
gdy ciężar dnia znów odbiera ci siły.
Dzielny nie ten, co nigdy nie zna lęku,
lecz ten, co idzie — choć strach mu się kładzie,
co szepcze: „dam radę”, gdy braknie oddechu,
i krok po kroku los własny odnajdzie.

Serce jak bęben prowadzi przez mrok,
kiedy się wahasz — wybierasz swój krok.
Nie po to iskra w popiele się tli,
byś stał bez ruchu, gdy wzywają dni.
Masz swoją siłę, masz własny znak —
idź, choćby jutro było pod wiatr.

A kiedy upadniesz — nie leż zbyt długo,
ziemia cię przyjmie, lecz każe ci wstać.
Otrzep kolana, podnieś głowę z trudu,
bo siła wraca, gdy powiesz jej: „trwaj”.
Niech twoja pieśń poniesie się po borach,
jak ogień w dłoniach, co w nocy da znak,
bo każdy w sercu wojownika chowa —
wystarczy szepnąć: „to mój szlak”.

Niech wiatr cię hartuje, niech deszcz nada siły,
niech głos ci nie zgaśnie, gdy świat się wykrzywi.
A gdy cię noc przygniecie — podnieś z ziemi twarz,
bo twoja jest ta droga — i ty ją w sobie masz.

Serce jak bęben prowadzi przez mrok,
kiedy się wahasz — wybierasz swój krok.
Nie po to iskra w popiele się tli,
byś stał bez ruchu, gdy wzywają dni.
Masz swoją siłę, masz własny znak —
idź, choćby jutro było pod wiatr.