Grammatik:

Zakręty w życiu znam ostreNie raz wyciągnięto dłoń, chociaż o pomoc nie proszęSwój bagaż noszę sam, ale wiem, że nie jestem samKiedy bębny grają i w życiu sprawy się walą takZnam tych, co upadli z wielkim hukiemZa mało siły i zbyt wiele złudzeńŻycie potrafi się rozsypać w pięć minutW pięć minut, w które tracisz cały sens w życiuCiężko się wraca, gdy los wywali za nawiasI jesteś nikim, jedynie śmieciem dla świataSto tysięcy ludzi uśnie na ulicyUtopione w morzu rezygnacji życiorysyNiewielu ma odwagę schylić się i być człowiekiemSłuchać, nie brzydzić się człowiekiemŚmieci śmierdzący szlam dla wasJa wolę dworzec niż salonZ tym śmieciem chcę rozmawiaćNa ulicy ich mijasz, codziennie widzisz ich twarzeTysiące istnień utopionych w miasta gwarzeGdy biegniesz za szczęściem oni swój bagaż niosąIdą przez życie w ostrogach, ale bosoUlica staje się domemA wszystkie plany zaczynają iść ślepym toremNadzieja umiera, rozpacz pojawia się w oczachUpada człowiek a nie żul, menel czy kloszardTy milczysz, wiem, to już stało się nawykiemNie podajesz ręki, obojętność masz za taktykęTy najchętniej dotknąłbyś go tylko patykiemNa odległość by nie zaraził ciebie żadnym syfemDla was śmieci, dla nas ludzie z historiąOni wciąż będą obok ci walczący o godnośćPoza nawias wypchnięci w ciągłej walce o przetrwanieŻyją, choć wielu nie pozwala żyć im dalej (jasne)Nie mów, że świat daje równe szanseNie mów żebym uczył się żyć z dystansemStatus finansowy, status społecznyI iluzje żeby człowiek czuł się bezpiecznyGra jak Monopol tylko pionki są żyweMają emocje a skutki gry są prawdziweŁatwo skreślać, ktoś przegrał i upadłNa marginesie człowiek, którego nikt nie słuchaUliczne zombie może zrobić tylko krzywdęWięc od razu za życia wystawmy mu klepsydręPo co taki ma żyć jak jest tylko robakiemTysiąc powodów się znajdzie żeby szybko go zabićTo margines a stamtąd już się nie wracaPo co dawać szanse człowiekowi, to się nie opłacaLepiej siedzieć cicho i pielęgnować swój bałaganNiż wyciągnąć z bagna jednego, który o to błaga