Grammatik: Pami

eF-I-eS-ZetA w mojej głowie przestrzeń mam solidnie wypełnionąSetki wspomnień, więc podpierać muszę głowę dłoniąSą rzeczy co bolą, co wolą raczej nie wychodzić na wierzchTylko topić się na dnieWięc proszę nie dręczcie mnieJa w tym co dobre, leciutkie chcę zanurzyć się i w tym pływaćBrud zostawić za sobą później pozmywaćChoć wiem że tak trudno z twarzą przegrywaćUczę się wiem że nie zawsze muszę wygrywaćUczę się, nie wiele wyniosłem ze szkołyPociłem się, nie spałem przez pierdołyKtóre równie szybko uleciałyNie rozwijały tego co rozwijać miałyZgubiłem się gdzieś lecz odnalazłem po rokuKrok po kroku siebie szukałemKręciłem łbem na lewo, na prawoW końcu podniosłem się i wstałemI stoję i z gęby słowa wypadają prosto na mikrofonCo pozwala nieść treść jak huragan, jak deszcz nieść moją treśćGubiłem się, wstałem by później z hukiem spaść na ziemięSą rzeczy co cieszą i bawią i są takie co dręczą sumienieSą we mnie sprzeczności których nie potrafię zmienić i nie zmienięUlatują gdzieś i pozostaje po nich tylko wspomnienieAhaaJa pamiętam kapsle, na podwórku nas szczeniakówPamiętam grę w siatkówkę na trzepakuSzkołę, luz, uwagi, skargiSiniaki, rozwalone wargiI żale matki, podstawową szkołęBoisko żwirowe, wszystkie strzelone goleŚwiat niewinny, gdy wszyscy mieli uśmiech na twarzachTeraz co drugi dziwne interesy trzaskaStara ulica, jakby już z innego miastaA stare przyjaźnie to dawno przebrzmiała bajkaNie ma już tego luzu, teraz inne wieczoryGdzieś zniknęły szklane domyW moim życiu mikrofonyW ich schody szkoły, w moim życiu muzykaWszyscy nagle, obcy do zła chcą się dotykaćJa pamiętam ich jako chłopcy z dobrych domówTeraz to dzieci ulicy i hardcorowcy z wyboruŚwiat zmienia się, ale to tempo mnie przerażaJest ok, ale niepokój gdy trzeba wstawać ranoZ odwagą trzeba patrzeć w przyszłośćWielu z nich lata na discoPieprzyć hip hop, ej walić toNie będę się tym przejmowałChoć, zwariował świat który mnie wychowałW mej głowie wspomnienia pozytywne skojarzeniaDo zobaczenia chwilom, które były, teraz ich nie maNie ma takich trwałych, których nigdy czas nie kruszyNie pamiętam już, co mi wtedy grało w duszyMogę jedynie wspomnieć, przywołać obraz zapomnianyTo co było kiedyś dzisiaj już się nie odstanieW sekundę nie powstanie nic na zawołanieCzasu oszukanie, każda próba dla mnie klęskąWspominam i myślę czy stałem się osobą lepsząCzy przejmują mnie ludzie, którzy za plecami pieprząI czy moje słowa ciągle porównywane z kartką pierwsząMnie czas zmienia, czy to wpływ środowiskaCzy przez długie teksty odchodzi osoba bliskaI tracę nad sobą kontrolę a ból me serce ściskaJak każdy kiedyś chcę odnaleźć swoją przystańSą momenty radosne i takie kiedy chce się płakaćSą takie których z pamięci nie mogę wyłapaćTeraz marzę o tym by mieć je znów przed oczamiChcę wspominać bo to owoc który dojrzewał latamiPamiętam momenty jak ze snu chwile, jest ich tyleNawet jeśli często sens ich mylęWspomnienia bolą, ale chyba nic poza tymMoże te ślady jeszcze kiedyś zaprowadzą mnie tamCicho jak woda kapie z kranuA ja w szybę wzrok swój wlepiamWiele czasu czekam, na to czekamAle wiem że nie dam radyPrzecież każdy z nas ma swoje wadyNowych doświadczeń pełen chęciJa stanąłem, ale świat dalej pędziłNawet nie wiem kiedy skręcił, po co mi toRozumiesz, wolę iść drogą ubitąByć pewnym siebie jak kalitoTen świat legł w gruzach, od nowaLecz tym razem będę słuchał