Mia Hipnosis: Zakazana Pieśń | Kruk i Duchy | Słowiańska Saga

Podnieśmy głos, niech zadrży ziemia.
Wiedźma przeklina, dość już cierpienia.
Niech zgniją ich ciała, w czeluściach nawii.
Czas podnieść krzyk, nim lud się wykrwawi.

W cieniu dębów, gdzie duchy śpiewają,
pieśń wiedźmy odsłania, co ludzie ukrywają.
O tych, co serca utopili w złocie,
o tych, co dla władzy taplają się w błocie.

O mężach, co kłamią, patrząc w oczy żon,
o braciach, co zdradą splamili swój tron.
O ludziach, co dusze w ofierze składają,
a potem proroków maski zakładają.

Wiedźma przeklina – poznajcie jej gniew!
Kłamcy płoną żywcem – rozlewa się krew!
Prawda jak piorun rozcina ich świat,
Słowiański Ród – nadszedł nasz czas!

Pod dębem, gdzie krew z korzeni sączy,
Prawda jak jad węża po ziemi się toczy.
Mówi o ludziach, co w ciemności wędrują,
dla własnej pychy, Lud własny plądrują.

Mówi o tych, co śmieją się z biedy,
a sami zżerani są przez własne potrzeby.
O tych, co zjadają słabszych dla złota,
choć mają dostatek – chciwa hołota.

Słowa jak ogień, palą twe wnętrze,
w nich twoje kłamstwa – pieczęci przeklęte.
To echo Nawii, to głos bez nadziei,
w nim wasze czyny – nic tego nie zmieni.

Wiedźma przeklina – poznajcie jej gniew!
Kłamcy płoną żywcem – rozlewa się krew!
Prawda jak piorun rozcina ich świat,
Słowiański Ród – nadszedł nasz czas!

To pieśń o możnych, co dusze wysysają,
jak strzygi w ciemności ofiary wciągają.
O tym, że wolność to tylko złudzenie,
że oni są mrokiem – oni są cieniem.

O dłoniach splamionych krwią niewinnego,
o oczach, co śmieją się z bólu cudzego.
O tych, co władzą mierzą swą wartość,
sprzedadzą matkę – by zyskać bogactwo.

To nie pieśń demonów, to pieśń o systemie,
zakazana, bo naga prawda w niej drzemie.
Nie słuchaj jej, jeśli chcesz być bez winy,
bo ten który milczy – również jest winny.

Wiedźma przeklina – poznajcie jej gniew!
Kłamcy płoną żywcem – rozlewa się krew!
Prawda jak piorun rozcina ich świat,
Słowiański Ród – nadszedł nasz czas!