Александр Дольский : Благословение

Och, życie moje, jakże pędzisz,
i jakaż gorycz jest w twym winie!
Błogosławione niechaj będzie
wszystko co jest i co przeminie.
Błogosławione każde ziarno,
i sen, i każda wczesna droga.
Błogosławiony ból i marność,
co mi objawia wolę Boga.
I strofy wzięte z wierszy tomów,
co kryją mądre tam wywody,
dobro i zło - model atomów
w polach anody i katody.

I chwalę pieśnią chwile byłe,
przeżyte szczerze, pożyteczne.
I pracę, i lenistwo miłe,
i stoły - postne i świąteczne.
I wielbię wszystko oraz wszystkich -
to, co przyroda opiewała.
I pierworodny grzech, i dystych
co uosabia duch i ciało.
Wybaczam, modlę się co rano,
śpiewam i płaczę znów jak sowa,
że Ruś przez Boga nam wybraną
korona zdobi dziś cierniowa.

I chata wdzięcznym jest wspomnieniem,
чco mnie chroniła i karmiła,
i krzyża osłaniała cieniem.
i duszę nędzną mą zmieniła.
I błogosławię też kobiety,
ich blask błękitny oraz ciepło,
co dają Kosmos i planety,
łagodząc to, co nam dopiekło.
I mokrą zieleń łąk za drogą,
lasy, gdy chłód mgieł je otacza...
Dziękuję także moim wrogom,
że ich rozumiem i wybaczam.

Och, życie moje, jakże pędzisz,
i jakaż gorycz jest w twym winie!
Błogosławione niechaj będzie
wszystko co jest i co przeminie.