Александр Суханов : Нет времени тому названья

Był czas, nazywać go nie nie muszę,
Bo wciąż w pamięci mej on trwa,
Gdy się łączyły nasze dusze
I wspólnie biły serca dwa.
I w chwili, kiedy twoje usta
Wyznały miłość równą mej,
Choć w sercu mym był smutek, pustka,
Nieznany był on duszy twej.

Jakże był wielki mój frasunek,
Gdy miłość twa odeszła w dal;
Niczym niewierny pocałunek,
Przemijający w piersi żal.
Lecz przyszła dla serca pociecha,
Gdy powiedziałaś potem mi
Słowa, przywołujące echa
Tamtych szczęśliwych dawnych dni.

O uwielbiana, dziś już obca!
Chociaż mnie nie pokochasz znów,
Podwójnie dla mnie myśl jest słodka,
Gdy tylko wspomnę sens tych słów.
I choć rozstanie wciąż mnie rani
Dusza pamiętać chce te dni,
Kiedy byliśmy zakochani
I tylko moją byłaś ty.