Turbo: Zwyczajnie nie

Wy i wy, i wy,
co prosto w oczy nam śmiejecie się,
dzieląc między sobą tort,
który nam należy się.
Wy i wy, i wy,
co wciąż do syta przejadacie się,
nie dostaniecie nas w swe brudne łapy.

Dosyć mam już waszych słodkich słów,
kiedy skutków gorycz spijam wciąż,
nie dostaniecie nas w swe brudne łapy.
Dosyć mam już fobii waszych znów,
kseno, homo, nienawistnych słów i zatwardziałych głów,
starczych egotycznych prawd,
nie dostaniecie nas w swe brudne łapy.

Wy i wy, i wy,
co ręką wciąż myjecie ręce swe,
obiecując pięknie tak
to, co nie chce spełniać się.
Wy i wy, i wy,
co nigdy wprost nie odpowiadacie,
nie dostaniecie nas w swe brudne łapy.

Radość i śmiech,
wolność i prawda,
miłość i dom,
w którym każdy sobą chce być
i decydować, jak będzie żyć,
wara wam od tego.

Mam taki sen, który nie chce się ziścić,
gdzie dialog wolny jest od nienawiści,
gdzie różnić się można dumnie bez walki,
gdzie błędów nie kopiujemy przez kalki,
gdzie jest uczciwie, choć się nie opłaca,
gdzie nieuczciwy chcesz być, lecz nie warto już.
Tam oddychać mogę pełną piersią i bez kaszlu.

Mam taki sen, w którym mam prawo głosu,
gdzie wreszcie stanowię o swoim losie sam.

Nie godzimy się na kłamstwa, nie!
Nie tolerujemy chamstwa, nie!
Chcemy już pożegnać państwa, hej!
Jak ktoś śpiewał w siną dal
Dziś mówimy chorym wizjom "nie",
zwykłych ludzi wielkim krzywdom - nie,
zabobonnym głupim bitwom - nie,
zwyczajnie nie.

Nie godzimy się na kłamstwa, nie!
Nie tolerujemy chamstwa, nie!
Chcemy już pożegnać państwa, hej!
Tak w siną dal
Dziś mówimy chorym wizjom "nie",
zwykłych ludzi wielkim krzywdom - nie,
zabobonnym głupim bitwom - nie,
zwyczajnie nie.

My mówimy nie,
my mówimy dosyć,
my mówimy nie,
my mówimy dość,
chcemy tak po prostu żyć.