Светлана Копылова : РАСКАЯНИЕ СЫНА

Mieszkał syn jedynak z ojcem oraz matką swą.
Był przystojnym młodzieńcem, dziedzicem.
Lecz pewnego dnia opuścił swój w Samarii dom,
Zabierając pieniądze rodzicom.
Ojciec nie wytrzymał i na atak serca padł,
Bieda też dosięgła matkę wkrótce.
Poszła ona hen w daleki, całkiem obcy świat
W żebraczym, nieukojonym smutku.

Pamiętała matka, jaki dobry był jej syn,
I zrozumieć wciąż się go starała.
Nawet za to, że popełnił taki niecny czyn
Ona tylko siebie obwiniała.
I tak w myślach pogrążona przemierzała świat,
Aż dotarła w galilejskie strony
I ujrzała tego, kto w jej sercu był od lat,
Wśród nędzarzy trądem zarażonych.

Zmienił on się tak, że ledwie poznać dawał się -
Nos się zapadł, ciało w ropie gniło -
Serce matki, gdy ujrzała takim dziecko swe,
Pod chitonem z trwogą wielką biło.
"Mamo, odejdź stąd, bowiem zarazić mogę cię" -
"Co ty, synu! Wciąż o tobie śniłam..."
Wyszła mu naprzeciw, i swych łez nie wstydząc się
W poły jego płaszcza się wtuliła.

A po roku, gdy na rękach trzymał matkę syn,
Która od zarazy umierała,
Płakał i żałował za swój każdy grzeszny czyn
Ona zaś mu wszystko przebaczała.
I gdy ją pochował na uboczu ludnych miejsc,
Wrócił w trędowatych otoczenie,
A w tym czasie się rozniosła między nimi wieść,
Że nadzieja jest na uzdrowienie.

Powiadali o Jezusie to, że On by mógł
Zdrowie im przywrócić w jednej chwili.
Więc, spotkawszy Mistrza, chorzy padli Mu do nóg
I o uzdrowienia cud prosili.
On położył na nich ręce i przykazał im,
By kapłanom poszli się pokazać,
I gdy byli blisko celu, to w momencie tym
Opuściła wszystkich już zaraza.

Wtedy uzdrowiony postanowił wrócić syn
I wyrazić wdzięczność Jezusowi.
Był ogromnie rad, lecz ogrom jego dawnych win
Nie pozwalał cieszyć mu się zdrowiem..
Na kolana przed Jezusem padł, i mówił tak:
"Ja na łaskę Twą nie zasłużyłem,
Wyrządziłem mym najbliższym tyle krzywd i zła
I zbyt wiele grzechów popełniłem."

Jezus zaś z miłością spojrzał tylko w oczy mu.
Ujrzał żal i skruchę wyrażone...
"Sam wróciłeś? Gdzież dziewięciu?, Czemu nie są tu?,
A twe grzechy są ci odpuszczone!"
Często w życiu my niewdzięczni jesteśmy. I tak
Samych siebie wtedy okradamy.
Bo gdy nam Chrystusa i miłości Jego brak
Wszyscyśmy zarażeni grzechami.