Нина Шацкая: По дороге в Загорск

Gdy już Zagorsk tuż tuż, mimowolnie rozumiesz, że jesień
Gdzieś zgubiła lipcową swą dzielność i sierpnia przeminął też szał,
Że już drogi nie te, że zapada zmrok wcześniej - wszak wrzesień,
Że już puste są pola, a i w życiu nie tak, jakbyś chciał.

Że gdy rodzi się dziecko, nie ma miejsca już na wolny wybór,
Duszy także jest trudno w takiej losu odmianie już trwać,
Bowiem sonet rodzinny już zastąpił młodzieńczy vers libre,
Przestać kochać nie można, zaś wstyd w nowy romans się wdać.

Gdy już Zagorsk tuż tuż, chcąc czy nie chcąc, rozumiesz, że czas twój
Nie jest losu kaftanem i przeszyć nie można go dać
Albo wódka to słodycz, albo kłamstwo goryczy to zdrój,
Albo jesień dla serca biednego to żadna bariera.

I te słowa z romansu "Ja nie mam już dokąd tak gnać…"
Chcesz tak bardzo wykrzyczeć prościutko do ucha szofera.
I te słowa z romansu "Ja nie mam już dokąd tak gnać…"
Chcesz tak bardzo wykrzyczeć prościutko do ucha szofera.