OSWP: Przemy

Przemyślenia zawarte w tych słowach, To młoda twórczość która w cieniu się chowa, Zbieram doświadczenia co mi sił doda, Na spisanie wszystkich swoich myśli, Czy założony cel kiedyś się ziści, Nie wiem, będzie co ma być, A przyszłości i tak nie da się wyprzedzić, Więc na codzienność która swoją szarością się mieni, Patrzę z boku jak aktor którego do sztuki nie wzięli, Ale nie zwątpiewam i nie przestaję tworzyć, Czekam na szansę by spuściznę na taśmę włożyć, Więc myślę, piszę, wiem dobrze że to nie są kicze, Zostałem obserwatorem rzeczywistości na którą liczę, Że będzie natchnieniem w mej narracji, Ocenianiu tej zwykłej kontemplacji, Która na słupieckich blokowiskach jest niedostrzegana, A w większości przez ludzi zapominana, Jak dobre wspomnienia z dzieciństwa których już nie ma, I na pewno nie wrócą więc po co te smutki, Przecież dzień i tak jest zbyt krótki, Na zrealizowanie założonych celów, Dojścia tam gdzie nie było znacznie wielu, A wielu odpadło i przegrało, Straciło wszystko co tylko miało, Bo postawiono to na jedną kartę, Czasami przemyśl czy to jest ryzyka warte, Gdyż nie zawsze szczęście stoi u twojego boku, Zamiast niego może stać złośliwy cień mroku, Więc uważaj i ten refren z OSWP powtarzaj... Ref. Nie patrz na mnie ani na niego, Uwierz w siebie i zrób coś swojego, Nie patrz na tych ani na innych, Skoncentruj się na swych marzeniach ambitnych A teraz coś z innego worka, Ta sprawa boli jak bolesna kolka, Znieczulica ludzkie serca zabija, Są tacy do których nie podchodź bez kija, Chodzą po ulicach jak widma zajęci sobą, Nie szanują innych oni muszą być górą, Gdy pomocy potrzebują do ciebie się zwracają, A za twymi plecami za zero cię mają, Dlaczego ludzka psychika tak szybko się zmienia, Teraz mówię o tym co mam do opowiedzenia, Przechodzę przez ulicę a ktoś pod ścianą klęczy, Żebrze o monetę na coś do jedzenia, Ten obrazek nie robi na ludziach żadnego wrażenia, To oni doprowadzili do jego unicestwienia, Uważają go za luzera którego życie złamało, A społeczeństwo od dzieciństwa za zero go miało, On w to uwierzył bo ich negacje po duszy go biły, Zwątpił we własne siły, U najbliższych pomocy szukał, Lecz od nikogo jej nie dostał, Zaczął pić by zapomnieć wszystko, I tak było ale jednocześnie staczał się na samo dno, Teraz siedzi tu wołając cichym głosem O pomoc proszę...O pomoc proszę..., Jego wzrok skierowany w ziemię, Z ciągłym kacem gada sam do siebie, Ale od pewnego czasu nie przychodzi tu, Gdzie było jego miejsce żałosnego bytu, Tylko dlatego że podcięto mu gardło, Ale nikt nie robi nic że to się stało, Nie chodzi o tego żula, Tylko że coraz częściej słychać o morderstwach, A co gorsze w coraz młodszych pokoleniach, Dajcie młodszym życiowe przykłady, Żeby nie było zabijania dla zabawy, Przecież każdy pracuje sam na siebie, A ten człowiek i tak był w złym świecie, Sam zapracował sobie na swój los, Ty jesteś mądrzejszy więc łap ten cios