ParaGraf: Tu

kiedy, kiedy zerkam przez okno, mieszkania czwarte piętro, cztery ściany bloku, symetryczne pudełko, betonowa klatka jak pieprzone piekło, w powietrzu zapach miasta roznosi to echo, unoszący dym przeplata na prawo lewo, uginające drzewa, kołyszące się z werwą, silny podmuch wiatru nadaje tutaj tępo, szybujące liście kierujący na ślepo, spadające z deszczem, obijające beton, one uciszają ten osiedlowy bełkot, kropla po kropli spływająca jak pętlą, pokrywa latarnie i jej rozproszony neon, nawiedza i znika ten atmosferyczny demon, rysuje pejzarz tą całą barw paletą, konturowy modelunek znika, dostrzegam piękno, zarysowany obraz jak kolorową kredką
tuż za oknem, za szkalną szybą, setki ludzi sytuacji dostaje się chwilą,
jak prosty bilans, coś pojawia się, coś znika, tworząc układanke wersów na tych bitach,
tuż za konem, za szklaną szybą, setki ludzi sytuacji dostaje się chwilą, jak prosty bilans, coś pojawia się, coś znika, tworząc układankę wersów na tych bitach
kiedy zerkam przez szybę, widzę jak tłum ludzi idzie, pędzi szybciej niż w interspeed'zie, jak w zegarku przez cały tydzień, dzień w dzień, pieprzony system, wprowadzany w życie, puszczany w obieg jak ten wokal, na bicie, słyszę ciszę w tej betonowej płycie, coraz ciszej, odbija się w kamiennym monolicie, wypełnia całkowicie, tą szarą ulicę, na samym szczycie, blask słońca w zenicie, promyki uderzają w okna jak gradobicie, zsyłają garstkę ciepła, przesyłka priorytet, odsłaniają chmury, ułożone w kilka liter, przemawia szeptem, łagodnie łaskocząc skórę, zamiata chodniki, pisząc swój nagłowek, pokrywa frazą jakby strony piórem, tak powstaje sztuka która nie jest niczyim dublem
tuż za oknem, za szkalną szybą, setki ludzi sytuacji dostaje się chwilą,
jak prosty bilans, coś pojawia się, coś znika, tworząc układanke wersów na tych bitach,
tuż za konem, za szklaną szybą, setki ludzi sytuacji dostaje się chwilą, jak prosty bilans, coś pojawia się, coś znika, tworząc układankę wersów na tych bitach
zerkam przez okno, dostrzegam to wszystko, widzę bo chcę widzieć co jest blisko, dla mnie to wiecej niż blokowisko, wiecej niż hajs, który strace tak szybko, uchylam okno, daje upust pomysłom, świeże powietrze, napływa jak rynną, ruchomy pejzarz, on żyje za szybą, na podwórku dzieciaki zapominają co to rygor,
kiedy zrekam przez okno, widze to wszytsko..
kiedy zerkam przez okno, widze to wszystko,
widze to wszystko, widzę bo chcę widzieć co jest blisko, widzę to wszytsko..
kiedy zerkam przez okno, widzę to wszystko..
kiedy zerkam przez okno, widzę to wszystko..
kiedy zerkam przez okno, widzę to wszystko..
dostrzegam to wszystko..
tuż za oknem, za szkalną szybą, setki ludzi sytuacji dostaje się chwilą,
jak prosty bilans, coś pojawia się, coś znika, tworząc układanke wersów na tych bitach,
tuż za konem, za szklaną szybą, setki ludzi sytuacji dostaje się chwilą, jak prosty bilans, coś pojawia się, coś znika, tworząc układankę wersów na tych bitach