Олег Митяев : Француженка

Nierównych dachów miasta już na niebie niknie ślad
Paryż. Dzielnica siedemnasta. Płaszcz rozwiewa wiatr.
Francuzka nieco zatroskana przez chłodny idzie mrok
Zbyt późno wstała dzisiaj z rana, więc stąd ten spieszny krok.

A temu, kto ją spotkać może gdzieś przy Gare de l'Est
Do głowy pewnie też nie przyjdzie taka myśl,
Że chociaż byłą, lecz Rosjanką ona ciągle jest
I że mieszkanką Moskwy czuje się do dziś.
Że chociaż byłą, lecz Rosjanką ona ciągle jest
I że mieszkanką Moskwy czuje się do dziś.

U byłej poddanej RF w mieszkaniu ładu brak
A to oznacza, że i w duszy coś chyba nie tak
I słowa coraz lżejsze są, więc pora iść już spać,
A po "Stolicznej" nie ma kaca, łatwiej będzie wstać.

I o podwórkach na Arbacie wspominając sen
Rano zanurzy się, jak w rzekę, w spraw swych bieg
I nie zważając na tęsknotę i na nastrój ten
Ona moskwiczką jaką była, taką jest
I nie zważając na tęsknotę i na nastrój ten
Ona moskwiczką jaką była, taką jest

Kasztany kupi u Murzynów na Placu Concorde,
Na stół postawi także wino oraz smaczny tort.
Bezśnieżny Nowy Rok nadejdzie, z oka spłynie łza.
I Święta spędzi znowu z przyjaciółką z USA.

Spłynie na Paryż dzisiaj wina francuskiego moc,
A ona ujrzy śnieżną Moskwę w miłym śnie
I zimną wódką wzniesie toast w sylwestrową noc,
Bo wciąż moskwiczką jaką była, taką jest
I zimną wódką wzniesie toast w sylwestrową noc,
Bo wciąż moskwiczką jaką była, taką jest.