ELDO: Droga winnych

Czas zabiera nam marzenia szybciej niz nam się wydaje
Nie pozmieniasz, zostaje grzebać we wspomnieniach
I wtedy choć na chwile czas staje, i staje Ziemia
Tak na moment wierzysz znowu w świat z bajek i doceniasz
Momenty te ze starych fotografii
Skrawki chwil masz, reszta poparzyła łapy
A duchy z szafy znów harcują
I boisz się ze wyjdą na powierzchnie i spokój twój popsuja
Pozbyć się złudzeń, tak myślę ze dam rade
I znowu przegrywam a pamięć to niechciany spadek
Grzebiesz w poszukiwaniu śladów spokoju
Ruszasz do boju i w walce gubisz sam siebie
Dni, za szybko pokrywa je kurzu warstwa
A noce zbyt szybko znikają na widok poranka
Złodziej co nawet teraz czyni wspomnieniami
Zostawiam wczoraj, ważne tylko to co jest przed nami

Opętani niewolnicy podporządkowani miarom
Zmierzyli sie ze światem, nadzieje pękły jak balon
Otrzeźwienie, miało byc tak piękne, cóż miało
Świadomość doświadczenie wszystko na nic się zdało
Tak bywa,powie ten co przywykł przegrywać
Ja postawie wszystko, ta karczma Rzym się nazywa
Tam dusze podżyruje krwią co potrzeba
Ptaki muszą latać, wygrywać łapać w lot pokusę
Ograniczenia człowiek sam konstruuje
Potem zmienia relatywizuje,dopasowuje
Uzasadnia kolejny konstrukt by trzymać w ryzach
I zatrzymać utkany z marzeń twój latający dywan
Kiedyś zakładałem, stało się inaczej
I myślałem to i to a dziś inaczej na to patrze
Chciałem być kim się stałem czy jeszcze czegoś chce
Jeśli nie to kiedy marzyc przestałem?

Lubimy sie tłumaczyć to nie my to warunki
Ślepi na powody narzekamy na skutki
Całe świat jest winny, to my zawsze świeci
W blasku i aureoli to krzyża przypięci
Coś zabiło nasze sny, najczęściej my sami
Ze strachu zadusiliśmy je konwencjami
I wypieramy nasz udział ze wstydu, zakłopotanie
Odpychamy winy to nie ja to ten z tyłu
Wieczny on co niszczy nasze ambicje
To on nas nakręca i buduje nasze fikcje
Jak łatwo tak się żyje, masz ofiarę
Winny nieznany sprawce zgasił twoja wiarę
Jak wygodnie nie mieć odwagi mieć wymówki
Tysiąc wytłumaczeń na to jak płacisz rachunki
Wiesz współczuje tak mieć, żyć w kokonie
Patrząc na świat zza szyby siedząc w salonie