Goya - Mój duch

Wszystko co kiedyś rzeczywiste było
przecieka mi przez palce jak niewidzialna siła.
Nie liczę pocaunków posłanych przestrzeni
lecz jeden ludzki umiałabym docenić

Ref.
Bo to jest dom, w którym straszy mój duch
zapomnieć w nim jest spokój (no)
bo to jest dom, w którym straszy mój duch
na zawsze przy twym boku

II.
Dlaczego dziś mam sama błądzić gdzieś?
Ze złości w słonych łzach? Z tęsknotą w gorzkich łzach?
W końcu zetrę uśmiech z Twoich słodkich ust.
W twych oczach zasieję strach

Ref.
Bo to jest dom, w którym straszy mój duch
zapomnieć w nim jest spokój (no)
bo to jest dom, w którym straszy mój duch
na zawsze przy twym boku