Jacek Kaczmarski - Kardiogram

Nauczono nas rozsądku, lekcja trwała parę lat,Już nam nikt za życia nie obieca raju,Znów jesteśmy na początku, a w majątku kilka dat,Boże dzieje niestniejącego kraju.Tylko ludzie, mali ludzie, którzy też chcą przecież żyć W sny spychają niepraktyczne swe fantazje,Nić owija nasze serca, które żeby jeszcze bić,Historyczną muszą znowu mieć okazję.Ale za to w głowach ład trafną miarą mierzy świat,Wie co stracił, a co ma, z czego stworzyć coś się da Tymczasem.Bez okrzyków i bez krwi, bez przełkniętej w smaku łzy,Bez ochoty i bez sił, bez oręża co by tkwił Za pasem.Z nicością w gaści, i coraz starsi.Aż zakipi w nas gar wrzątku i naukę trafia szlag.Skąd ten żar, którego nie da się wystudzić,Znów jesteśmy na początku, a w majątku kilka dat Tworzy dziejów przyszłych kształt tych samych ludzi.Właśnie ludzie, wielcy ludzie, którzy też chcą przecież żyć W życie zamieniają senne majaczenia,Serca same z siebie biją, pęka niewidzialna nić,Zwłaszcza, że nie mają nic już do stracenia.Ale za to w głowach szum, głów nieprzeliczony tłum Wie, że to z zegarem gra, więc zdobywa co się da Tymczasem.Z euforią i bez tchu, sny bez snów, więc też bez snów Ze szczęśliwym błyskiem łzy, a gdy trzeba nawet z krwi Zapasem.Z tarczą godności, i coraz młodsi.Tak jest zawsze, bez wyjątku, było tak i będzie tak,Choćby wszystkich to gniewało czy śmieszyło,My bez końca na początku - z dwojga złego lepiej wszak Mieć przed sobą wszystko - co by to nie było.Bo my ludzie, zwykli ludzie, chcemy przecież tylko żyć Po wybranej dobrowolnie przez nas stronie,Zamiast wszystko mieć za sobą, a przed sobą nie mieć nic,Prócz pewności, że to już naprawdę koniec.