Jacek Kaczmarski - Przej

Na brzegu stojąc, drżące plemię boże Patrzymy w trwodze na Czerwone Morze.Za nami ściana świata tego ludów Stoi milcząca, czekająca cudu.A nam nie dobrze to milczenie wróży:My się musimy w morze to zanurzyć!Nie dla nas sady na żyznych rzek stokach -Dla nas jest toń ta czerwona, głęboka.Wtem jeden człowiek, niespełna rozumu Na kamień włazi i woła do tłumu:Ja wam powiadam i kto chce, niech wątpi,Że się to morze przed nami rozstąpi!Ja nad tym morzem trzymam wiary władzę!Ja pójdę pierwszy! Ja was poprowadzę!I nim ktokolwiek zdążył przetrzeć oczy Już jedną nogę w odmętach zamoczył.Drugiej nie zdążył bo oto toń rzyga I jeden poziom w dwa piony się dźwiga!Szum się podnosi, a od ludów wrzawa:Sprzeczne z naturą, więc na cud zakrawa!A onże człowiek pierwszy w wąwóz wkroczył Między sztandary purpurowych zboczy.A wszystko warczy, pieni się i pryska,Lecz najmniejszego nie zamoczy listka.Więc nie pytając nawet o przyczynę Już wszyscy razem weszliśmy w szczelinę.Idziemy rzędem wzdłuż krwistych otchłani -Zlęknięci, dumni, zdumieni, znękani.Ktoś krzyknął nagle: Wracamy! To zdrada!Ktoś - Naprzód! - woła, a ktoś jęczy - Biada!Inny znów ściany czerwonej dotyka I nim coś powie - bezszelestnie znika.Czyśmy za wolno szli, czy pobłądzili,Czy iść przestali we zwątpienia chwili,Czy wszystko złudą było czy omamem I tylko w myślach weszliśmy w tę bramę,Nie wiem i nie wie chyba nikt na świecie,Choć wszyscy wszystko oglądali przecież.Dość, że się toniom w pionie stać znudziło,W chwil kilka mokrą szmatą nas przykryło I ciężkiej ciszy przytrzasnęły drzwi Jakby nas wchłonął kubeł pełen krwi!Chyba na zawsze będzie już schowana Pod wodą nasza Ziemia Obiecana.Patrzyli żywi z czerwonej mogiły Jak do swych dziejów ludy odchodziły.Mówiono teraz: I widzicie sami Jakie są skutki żartów z żywiołami.A ci z ustami, oczami pod wodą Choć odpowiedzieć by chcieli - nie mogą Mnie na nieznane brzegi wyrzuciło...I stąd ta piosenka, której by nie było!