Jacek Kaczmarski - Tunel

Pytają mnie - co czułem, kiedy prawie, prawiejuż bym się na niebieskiej przeciągał murawie,lub, biorąc pod uwagę wariant mniej wesoły -zażywałbym kąpieli w kotle pełnym smoły;więc - na początku jeszcze istniała szczelina,przez którą stół widziałem, chleb i szklankę wina,słyszałem, że papuga skrzeczy, że pies skomli,choć nie miałem pojęcia - do mnie to, czy - po mnie?To odchodzenie - leżąc i pomimo chcenia Ze strefy światła w strefę bezbarwnego cienia,choć całkiem bezbolesne, nie było przyjemne,bo się działo - nie ze mną, a jedynie - we mnie,jakbym w siebie zaglądał i dostawał mdłościod widoku przepastnej, pustej wysokości.Pomyślałem: to pewnie ten tunel świetlisty,Którym dojdę - gdzie dojdę - na byt wiekuisty,niemałą czując ulgę, że to wreszcie koniec,gdzie się na koniec dowiem - co jest po tej stronie...Tyle, że świetlistości tam nie było wcale;już raczej brudny opar, jak w miejskim kanale,już raczej nie budząca zaufania cisza,fałszywa, jaką każdy oszukany słyszał,wiedząc, że wyrok zapadł, ale w stryczka cieniunieświadomy do końca łeb... że w zawieszeniu!Nie mogąc tedy stwierdzić, czym w piekle, czym w niebie -Dosłownie i w przenośni - doszedłem do siebie.Pojąłem - w psa skomleniu i papugi wrzasku -Że tylko tutaj szukać mi mroków i blasków,tutaj wszystko, co piękne, wszystko, co straszliwe,bo żyje - przeżywane przez wszystko, co - żywe...