Katarzyna Groniec - Ma

Jak dzwon, który zaledwie tylko tknąća już śpiewajak zabłąkanych ptaków głosjak liść przez chwile piękny,nim go wiatr strąci z drzewatak w nas głęboko skryte śpią...małe tęsknoty, krótkie tęsknoty,znaczące prawie tyle co nicnagle i szybkie serca ochoty,kto by tam ne znał ichniewiadomo skąd zjawiaja sie zakatrzone, wyprosza łzę, żal i bólposiedzą, podumają i jak gośc nieproszony nim się rozwidni znikną jużmałe tęsknoty, krótkie tęsknoty,znaczące prawie tyle co nicnagłe i szybkie serca ochoty,kto by tam nie znał ichnagłe i szybkie serca ochoty,kto by tam nie znał ichmałe tęsknoty, ciche marzenie,zwiewne jak obłok kruche jak dymnieodgadnione w nas duszy westchnienie,kto by tam nie znał ich