Krystyna Sienkiewicz - Kretyn

Kretyn spływał kajakiem na rzece
Uśmiechnięty, szczęśliwy jak świnia,
A że kretyn był, więc istoty rzeczy
Z każdym kilometrem kretyniał.
Niebo było czyste, bez chmurek,
Rzeka niebieska i krzywa.
I wołali źli ludzie, co się wspięli na pagórek:
Ach, spójrzcie, to kretyn spływa!
Na brzegu wyszła żona w wianku z konwalii,
Wyszedł szwagier z całą rodziną
I płakali, i ręce załamywali,
A kretyn płynął i płynął.
Sens moralny że słońce
Wszystkim świeci jednako,
Niech się nikt nie wyższa, niestety,
Bo nie tylko profesor może spływać w kajaku,
Ale również zwyczajny kretyn.