Lor - my, „artyści”

Masz mnie na wyciągnięcie rąk
Zaraz odejmie ci mowę
Nie ma przy mnie miejsca i dobrze, bo
Zapewne boisz się podejść

Słyszę, że przypominasz mnie
Jakoś nie widzę podobieństw
Tylko jak zasiadam na balkonie sama
I zamykam się w sobie

Uuu, uuu
Uuu, uuu

Tylko my artyści mamy po co istnieć
Mamy o co płakać
Tylko my artyści rozumiemy wszystkie
Transcendencje świata
Nie to co wy
Nadzwyczajnie normalni, bezbarwni, nijacy i żadni
A ja jestem echem
Półoddechem piekieł, więcej niż człowiekiem

Uuu, uuu
Uuu, uuu

Masz mnie na wyciągnięcie rąk
Dopóki cię nie wygonię
Jestem smutna, wrażliwa na całe zło
A ciebie nie ma co boleć

Rzadko latam, bo wstydzę się
Klaszczących przy lądowaniu
Tylko ci w przebraniu i tamci na scenie
Zasłużyli na fanów

Tylko my artyści mamy po co istnieć
Mamy o co płakać
Tylko my artyści rozumiemy wszystkie
Transcendencje świata
Nie to co wy
Nadzwyczajnie normalni, bezbarwni, nijacy i żadni
A ja jestem echem
Półoddechem piekieł, więcej niż człowiekiem

Nie to co wy
Nadzwyczajnie normalni, bezbarwni, nijacy i żadni
A ja jestem echem
Półoddechem piekieł, więcej niż człowiekiem