Magda Umer: Str

Miała w sadzie strój bogaty malowany w różne światy Że gdy w nim się zapodziała niewędrując wędrowała strój koloru murawego a odcienia złocistego Murawego dla murawy złocistego dla zabawy Zbiegło się na te dziwy aż stu płanetników Otoczyli ją kołem nie szczędząc okrzyków Podawali ją sobie z ust do ust jak czarę Pójmy duszę tym miodem co ma oczy kare Podawali ją sobie z ust do ust na zmiany słodką wargą potłoczyć taki krzew różany Porywali ją na raz w stu pieszczot zawieję Dziej się w Tobie to samo co i w nas się dzieje Dwojgiem piersi ust głodnych karmiła sycinę Nikt tak słodko nie zginął jak ja teraz ginę Szła pieszczota koleją Dreszcz się z dreszczem mijał Nim jeden wypił do dna już drugi nadpijał kto oddawał dech chwytał a kto brał dech tracił A kto czekał za długo rozumem przypłacił Za to szalał i stał się nieznany nikomu Gdy ona jeszcze mdlejąc wracała do domu Miała w oczach ich zamęt w piersiach ich oddechy I płonęła na twarzy od cudzej uciechy jakiż wicher warkoczy w świat ci rozwierszył Ach to strzelec to strzelec w polu mnie ogłuszył co za dreszcz Twoim ciałem tak żarliwie miota Śniła mi się w śródlesiu burza i pieszczota Mać ją płacząc wyklęła Ojciec precz wyrzucił siostra łokciem skarciła A brat się odwrócił A kochanek za progiem z pierścieni ograbił I nie było nikogo kto by jej nie zabił I nie było nikogo kto by nie był dumny Że ją przeżył gdy poszła wraz z hańbą do trumny Tylko Bóg jej nie zdradził i ślepo w nią wierzył I przez łzy się uśmiechał że w niebie ją przeżył Ty musisz dla mnie poledz na śmierci wezgłowiu A ja muszę dla Ciebie stać na pogotowiu Ty pójdziesz tą doliną gdzie ustaje łkanie A ja pójdę tą górą na Twoje spotkanie Ty opatrzysz me rany ja Twych pieszczot ciernie I będziem odtąd w siebie wierzyli bezmiernie Miała w trumnie strój bogaty malowany w różne światy Że gdy w nim się zapodziała niewędrując wędrowała strój koloru murawego a odcienia złocistego Murawego dla murawy złocistego dla zabawy