Magda Umer - Strój

Miała w sadzie strój bogaty malowany w różne światy
Że gdy w nim się zapodziała niewędrując wędrowała
Strój koloru murawego a odcienia złocistego
Murawego dla murawy złocistego dla zabawy
Zbiegło się na te dziwy aż stu płanetników
Otoczyli ją kołem nie szczędząc okrzyków
Podawali ją sobie z ust do ust jak czarę
Pójdźmy duszę tym miodem co ma oczy kare
Podawali ją sobie z ust do ust na zmiany
Słodką wargą potłoczyć taki krzew różany
Porywali ją na raz w stu pieszczot zawieję
Dziej się w Tobie to samo co i w nas się dzieje
Dwojgiem piersi ust głodnych karmiła sycinę
Nikt tak słodko nie zginął jak ja teraz ginę
Szła pieszczota koleją
Dreszcz się z dreszczem mijał
Nim jeden wypił do dna już drugi nadpijał
Kto oddawał dech chwytał a kto brał dech tracił
A kto czekał za długo rozumem przypłacił
Za to szalał i stał się nieznany nikomu
Gdy ona jeszcze mdlejąc wracała do domu
Miała w oczach ich zamęt w piersiach ich oddechy
I płonęła na twarzy od cudzej uciechy
Jakiż wicher warkoczy w świat ci rozwierszył
Ach to strzelec to strzelec w polu mnie ogłuszył
Co za dreszcz Twoim ciałem tak żarliwie miota
Śniła mi się w śródlesiu burza i pieszczota
Mać ją płacząc wyklęła
Ojciec precz wyrzucił siostra łokciem skarciła
A brat się odwrócił
A kochanek za progiem z pierścieni ograbił
I nie było nikogo kto by jej nie zabił
I nie było nikogo kto by nie był dumny
Że ją przeżył gdy poszła wraz z hańbą do trumny
Tylko Bóg jej nie zdradził i ślepo w nią wierzył
I przez łzy się uśmiechał że w niebie ją przeżył
Ty musisz dla mnie poleżeć na śmierci wezgłowiu
A ja muszę dla Ciebie stać na pogotowiu
Ty pójdziesz tą doliną gdzie ustaje łkanie
A ja pójdę tą górą na Twoje spotkanie
Ty opatrzysz me rany ja Twych pieszczot ciernie
I będziem odtąd w siebie wierzyli bezmiernie
Miała w trumnie strój bogaty malowany w różne światy
Że gdy w nim się zapodziała niewędrując wędrowała
Strój koloru murawego a odcienia złocistego
Murawego dla murawy złocistego dla zabawy