Marek Grechuta - Pie

Ta ziemia taka czysta, jakby umieciona skrzydłem anioła.Cicha i równinna, tyle już wycierpiała, a zawsze dziecinna.Ufa, że dobroć jest tylko dobrocią,a prawo tak jest prawem, jak pola się złocą,kiedy żyto dojrzewa, jak zimą śnieg pada.Tu wierzą wciąż, że sąsiad szanuje sąsiada,że chleb jest święty, jeszcze świętsza praca.Ta ziemia wielkiej myśli, kiedy ją zdeptanojak ogień tysiąc iskier - tysiąc wielkich ludzi rozrzuciła po świecie.Kto pustynię budził, kto gasił żar równikakto topił lodowiec, jeżeli nie iskry jej - wielcy synowie współumarli z tęsknoty.Teraz powróceni w jedno wspólne ogniskozbudują na ziemi więcej, niźli ktokolwiek - widzę to ja ślepy.Ta ziemia taka czysta, jakby umieciona skrzydłem anioła.Cicha i równinna, tyle już wycierpiała, a zawsze dziecinna.Ufa, że dobroć jest tylko dobrocią,a prawo tak jest prawem, jak pola się złocą,kiedy żyto dojrzewa, jak zimą śnieg pada.W dalekich ziemiach za to umierali moi ojcowie.Za gniazdo bociana, za chleb, za tę równinę, co niepokalana.Za to powietrze ze wszystkich mądrości najzdrowsze,za ludzi mądrych, zgodnych i cierpliwych,za najwierniejszych z wiernych, uczciwych z uczciwych.Za mą Ojczyznę - Polszczyznę, Mazowsze.W dalekich ziemiach za to umierali.Tu wierzą wciąż, że sąsiad szanuje sąsiada,że chleb jest święty, jeszcze świętsza praca.W dalekich ziemiach za to umierali moi ojcowie.Za gniazdo bociana, za chleb, za tę równinę, co niepokalana.Za to powietrze ze wszystkich mądrości najzdrowsze,za ludzi mądrych, zgodnych i cierpliwych,za najwierniejszych z wiernych, uczciwych z uczciwych.Za mą Ojczyznę - Polszczyznę, Mazowsze.W dalekich ziemiach za to umierali.