Natalia Sikora - Koniec

Niedopieszczony
Nicjeszczeniewiedzacy
pod okiem neonu snuję swój cień
Wśród pudeł z betonu
ku niebu się pnących
zaopatruję dwa płuca w tlen

W szybie wystawy sierśc przeczesując
z gardeł demonom wyjęty
czekam
A srodek gniewem w słup rtęci zaklęty
Nuci swym wrzeniem
Gryź
Nie uciekaj

Więc mierzwię w pośpiechu gęste włosie
Wszystko i wszystkich
rwę naokoło
W swą skórę wdarłem się suchym nosem
Zdychając z głodu za tobą

I nagle jak szczeniak znów żuję papier
a środek nie rtęcią a trocinami
bo my to nie my
nie ma my na mapie
kreślonej zimnymi palcami