PIH: Brud

Brud, seks, dewiacja, śmierćTo wędrówka przez brud, seks, dewiacje, śmierćW biurze podróży wiesz je nie kupią, wygodnie usiądźOna uważa to za mechaniczny aktOn czuł już jej strach w szkarłatnych snachW kałużach oleju powoli ją topiFizyczny wstręt, te jego oczyTo typ z tych, którym zazwyczaj odmawiaRedukują ją do otworów w środku ciałaOstatni klient, bo pada z nógDzień w dzień od roku a przyjechała tu na kciukAutostopem, miasto potrafi być okropnePrzez te noce wygasł popęd i życia błyskJak każdy Ikar spadła na pyskOn ma co do niej swój planUderzyć tępym narzędziem w zgięty karkTymczasem czuje po poprzednim kliencieKwaśno-słodkie tudzież gorzkie napięcieZlizuje z wnętrza jej ud stróżkę potuNa wargach lubi czuć dziwny niepokójChoć jest dla niego gnidą ludzkiego rodzajuHaremową diwę chce zabrać dziś do rajuObejmuje go udami gdy on pluje jej do ustObelgami głaszcze, gniecie biustChoć ma w sobie pięciomiesięczny płódNie zobaczy jutra, to ostatnia KamasutraMarny kochanek ma kilka atutówFasony w samochodzie do wywabiania trupówDłuto i nóż, który jak w masło wejdzieDo tego ból, najdoskonalsze narzędzieJą już to nie bawi, widać po jej twarzyGdy mówi, że za rok odmówi za nią kadyszA zwałki tłuszczu, które nazywa ciałemZamieni w lepkie ochłapy, zwyrodnialecDziwka chce uciec, nie ma którędyUśmiech rozpaczy ukazuje sztuczne zębyKraina chorób śmierci, jej fatumSerce odmierza kadencje rosnącego strachuCios wygina kręgosłupOczy stawia w słup, nie czuje już stópDłutem w kark orzeknie koronerNie miała nic na swoją obronęDwanaście godzin temu patrząc na trupa powieHemoliza utrwalone plamy opadoweDla oprawcy to nie są rzeczy noweZ jego ręki jej głowa bierze rozwód z tułowiemObcy ból, obcy strach, obcy wstrętKrew tryska na plakat Sharon TateOd łona robi cięcie aż po mostekZna to dobrze jak dewot PaternosterMoże docenisz teraz jej piękne wnętrzeA ona odda ci serce w dobre ręceGdy krwi skrzepy zalepiają jej plecyTruchło zdradza przed nim sekretyBrandzluje się nad nim, a jego lewy butWyciska powietrze z jej nieposłusznych płucDziecko z bebechów wrzuca do klozetuTo miejsce poznaje dziś dzieje grzechówW tle jego uśmiechu wymowna scenaŚmierć zasypana zamiast narodzin budzeniaZ miną świętego wychodzi z blokuW kieszeni pukiel włosów, kiep zgaszony w okuW szoku, prasa o tym, koszmarNiejeden przeczyta pijąc kawę do tostaNarzędzia do garażu z domu zabierzeW każdym z nas czai się jakieś zwierzęW bólu pod skorupą brudu jej twarz zastygłaNie skończyła pracy, która dawno obrzydłaLudzkie współczucie i łzy są warte teraz tyleCo jej krzyk w godzinę śmierci - bez znaczenia