PMD - Si

Pier***i, pier***i
Chociaż sam nie wie nic
Wiem, każdy chce być mądrzejszy niż jest
Lecz z mojej strony gest to wyciągnięta ręka
Nawet wtedy kiedy fundament pęka
O tych, co byli ze mną, będę pamiętał
Z pętlą na szyi spędzałem święta
Wielu skurwy***ów już o tym nie pamięta
Jak sam bez sił niosłem się na lekach
Wiem, będę żył
To była ma przysięga
Wtedy, co deprecha prowadziła mnie na cmentarz
Hulio wraca bez żadnych skrupułów
Nie odczuwam bólu, gdy ktoś gra na ch**u
Bo przechodziłem przez to jak przez tory
Kiedy dwa pociągi jechały w obie strony
Weź, powiedz czy masz ten stan
Kiedy sam idziesz tak myśląc, że to koniec
Tylko butelka pozwala Ci zapomnieć
Nie chcesz o tym mówić, ale możesz o tym wspomnieć /x2
To jest ten dzień, gdy otwiera się brzytwa
Ja walczę ze sobą - nierówna bitwa
Ze świadomością, że nigdy jej nie wygram
Mimo tego mam otwarte skrzydła
I wciąż trzymam duży dystans
Jestem jak wąż, atakuję na mieliznach
Szybki jak prąd, szybki jak blizna
To błąd, jeśli człowiek wyzna swój słaby punkt
Chyba racje przyznasz, że to wróci z obcych ust
Przeciwko znów stoi mur
Ja go omijam, albo idę w tłum
Mam obcykany grunt, niewysłuchany głos
(...) znów jestem zimny jak lód
Cóż wbijam nóż, bo któż jak nie ja
Czasem dotyka dna
Po to, by zrozumieć co znaczy siła zła
Weź, powiedz....
Gdzieś na Czechowie w czteropiętrowym bloku
Pije wódę i wychodzę z domu
Widocznie mam powód jak chcesz na to dowód
No to zatańcz nad przepaścią grobu
Każdy czasem zapomina, że ma rozum
Potem krata w oknie albo dozór
Jestem prosty, jak prosty jest sposob, by zje**ć wszystko
I budować z chaosu swoją rzeczywistość
Do złego szybko można przywyknąć
Możesz krzyknąć, bloki to pochłoną
I wszystko się wyciszy
Radź sobie sam, bo nikt Ciebie nie słyszy
Księżycowa noc, a ja ide po ulicy
Do safari, bo mam niedopicie
I ciągle mnie smali
Puściły nerwy, ogień się zapalił
Obudzone zło, którym sam sie karmił
Weź, powiedz...