Potock - Słonko się znizyło

Słonko sie znizyło, latko sie skońcyło
Kosy, sierpy pościnały, grabie piyknie zgrabowały
Co na polu urosło

Jak było, to było, co sie urodziło
Choć ton łowiesek złocisty, na tom gruncie kamienistom
Bedzie sie z tego zyło

Górole co w polu łowiesek kosili
To ka nie ka po trosecku, poździebełku, po kłósecku
Na wionek łostawili

Dziewcota co w polu łowiesek grabiły
Pozbierały po trosecku, po ździebełku, po kłósecku
Wionek śniego uwiły

Zachodźze słonecko
Skoro mos zachodzić
Bo mnie nózki bolom
Po tym polu chodzić
Nózki bolom chodzić
Roncki bolom robić
Zachodźze słonecko
Skoro mos zachodzić

Potock prezentuje utwór "Słonko się znizyło" - folkowa piosenka o przemijaniu i pożegnaniu z tym, co dobre i piękne."Jest to utwór o końcu lata i końcu pewnego świata. To wyraz szacunku dla naszych przodków, którzy w pocie czoła uprawiali kamienistą babiogórską ziemię. Piosenka jest zaproszeniem do wędrówki po opuszczonym świecie i czasach, które odeszły, pozostawiając za sobą ciepłe wspomnienia" - czytamy w opisie.