Akurat - Nuta o ptakach

Powietrzem natchnione kości Ruszają piórami w pogórzu Jak lekko na wysokości W niebieskim ślizgać się kurzu Świrem jak igłą zakłutą Wdziobać się w obłok puszyście O cienka wysoka nuto Chwiejąca się w ametyście Kropeczko w niebie cieknąca Śmigłym, powiewnym zygzakiem Aż oczy bolą od słońca Jakże to można być ptakiem Jak żywić się, najeść w chmurach I popić wiatru posoką Jak można na małych piórach Latać tak bardzo wysoko