Justyna Steczkowska - T

jeszcze widzę to miasteczko jak szalone:na ulicach tłum, a z nieba płynie żar,tu gra muzyka, słyszę głosy rozbawioneśmiech i krzyki roztańczonych w koło par.gdy ulicą szłam samotna, zagubionatłum otoczył mnie, okrążył z różnych stron.a nagle porwał, potem w czyjeś pchnął ramionai ujrzałam, że przede mną stoi on...my roztańczeni w tłumie...co złączył nas blisko, powiązał w uścisku i poniósł gdzieś w dal!pośrodku fali, która gna i porywa nagle wszystko, roztańczeni, rozmarzeni, on i ja...my roztańczeni w tłumie...tu w objęciu, przytuleni, tak krążyliśmy nad ziemią, farandoli niósł nas ton.i tylko my oszołomieni, nagłym szczęściem upojeni,wpatrzeni w siebie, połączeni w jedno, ja i on...a dokoła rozkołysany tłumi z radości świat dokoła zawirował:ciągle słyszę roześmiany jego głos,nagle ktoś krzyknął, a tłum szarpnął, zafalował,ruszył w przód i z moich ramion wyrwał go!my rozłączeni w tłumie... co ruszył jak fala, rozdzierał, oddalał i niósł w strony dwie!płakałam z bólu, chciałam biec, próbowałam go dogonićale głos mój wśród muzyki głuszył śmiech...my rozłączeni w tłumie... co wirował wkoło, szalał, co rozdzierał, nas oddalał jak fale różnych mórz i przeklinałam tłum, co mi dał i zabrał tego,którego nie ujrzałam nigdy więcej, nigdy juża dokoła tańczył rozbawiony tłumroześmiany tłumrozbawiony tłum