Łucznik: Chłód

Było zimno, padał deszcz był listopadowy dzień
On szedł mimo tego, że już dla swych bliskich był jak cień
Dzień za dniem monotonia, dzień za dniem, znów to samo
Daj mi tlen kiedy wstaje, zwykle odbierasz go rano
I znów to samo słyszę, znów moja wina
Nie ważne jak się staram to Ty i tak mnie przeklinasz
Znów najgorszy z najgorszych w domu tak od dzieciaka
Każdy słyszał jak krzyczy, nikt nie widział kiedy płakał
I tak dźwigał chłód, dźwigał ból, dźwigał samotność
Spokój czuł tylko wtedy, gdy noc wchodziła przez okno
Chciał dotknąć szczęścia, jedynie mały skrawek
Znęcał się nad nim ten świat, mimo tego dawał radę
Made in Polska, made in ja
Niech pierwszy rzuci kamień, komu nie spłynęła łza
Zła historia jak słychać, przeszłość otulona chłodem
Życie wystawia na próbę, rzuca na głęboką wodę

W mym sercu chłód, daj mi dłoń, ciepłem otul
Ten głód, gdy nie ma ciebie, łza która kręci się w oku
Dla Ciebie gotów do poświęceń niezbadanych
rok po roku
Czuję to że się od siebie oddalamy

Chłodem otula zamiast dać ciepła trochę
a nie mówiłem mówisz a to jak o ścianę grochem
prochem będziesz i ja też jest tyle ile chcesz wiedzieć
serce boli chciałbym co dnia siadać z wami przy obiedzie
Pięknie dopiero będzie tli się nadzieja
ten chłód tutaj dzień po dniu po kawałku ją odbiera
jeszcze nie teraz na pewno jeszcze nie tu
dla odmiany potem zlany, noc wybudza mnie ze snu
nie nie poddajmy się złu, tu chłód zawsze je zwiastuje
jestem teraz jestem tu, piszę, żyję, jestem, czuję.
żałuję wiele, uwierz, a nawet więcej
Dlaczego nie mogłem to ja drugi wziąć go na ręce
pękło mi serce, boli do dzisiaj
tyle dobrze, że chociaż długopis się nie wypisał.
pisał w zaciszu, wystarczył mu tylko gong
zobacz ile wiele może zmienić jeden jebany błąd

W mym sercu chłód, daj mi dłoń, ciepłem otul
Ten głód, gdy nie ma ciebie, łza która kręci się w oku
Dla Ciebie gotów do poświęceń niezbadanych
rok po roku
Czuję to że się od siebie oddalamy