Magda Umer - O niebieskim pachn

Groszku pachnącego przyniosłeś mi w dłoni dałeś groszek dłoni nie chciałeś już dać Stoi tu na biurku i milczy jak płomień Zmusza do milczenia tak jak ty twój kwiat Niebieskie płomienie o zimnym kolorze spalają najprędzej niech spalą na proch A ze mną myśl gorzką żem dłużna ci może Choć dałeś kwiat groszku a ja ci łez groch Takaś mała a łzy takie ogromne Takie ciężkie, że aż głowa się chyli Opadają te łzy twoje w dół pionem Tak najprościej ku głębokim dnom chwili Takaś mała a łzy takie ogromne Takaś mała a łzy takie ogromne Takaś mała a łzy takie ogromne Takaś mała a łzy takie ogromne Stoisz mi w oku jak łzy Niebieskie płomienie o zimnym kolorze Spalają najprędzej niech spalą na proch A ze mną myśl gorzką żem dłużna ci może Choć dałeś kwiat groszku a ja ci łez groch