Marek Grechuta - O, Magdaleno

O, Magdaleno. Między obłokami,w trawie wysokiej i gęstej jak sen,pasą się źrebce twej ludzkiej ochoty.Ale nic jeszcze nie jest powiedzianeprzeciwko tobie i przeciwko Panu.W północnym kraju, gdzie przez całą zimę,aby nas rozgrzać, między bierwionaminad iskrą chłopski przytupuje piec,jedynie źrebce wierzgając, nad strzechąw czarnej zieleni zimowego niebakrwi swej weselny wybijają nów.A już na niebie dereniowe koła Wielkiego Wozu cyklinuje mróz.Sypie się trocin niebieska zadymkaobłokiem, borem, po wiśniowy sad.W sadzie pod zaspą odchuchując kącikdla swoich bliźnich i dla zwierząt swoich,ludzie szerokie ballady na krosnachprzędą z równiny zimowego motka.Przez sen, polarną czując w sobie krew,z rozmysłem płodzą ludzie i zwierzętapotomków swoich o cieple szerokimjak chlebowy piec.O, Magdaleno. W tym północnym krajurównym, jak skóra ściągnięta z bawołu,idą mężowie z iglastej zadymki.Za nimi koza - prawowity bógich bród niebieskich i siwych wąwozów,idzie obgryzać twe włosy i suknie.Już ci się przędą safianowe biodrai twój z siemienia obnaża się brzuch.A myśmy płakali,myśmy się martwili,od domu do domupo kropelce winado dzbanów znosili,na nasze pod śniegiempawie drużbowanie,na twoje wesele.Już w nich polarna porusza się krewi rozwiązuje się dla twoich synóww twych ciasnych źródłach kołysane mleko.Lecz nim w kołyskę zamieni się jesion,obmyjesz stopy ich słowiańskm synom,którzy polegli, z rozchylonej sosnypijąc szeroko rozlewaną żółć.