Normalsi - Trzcina

1. Miasto spało, noc ciągnęła się bez końca,W strugach deszczu czułem samotności smak.Miałem iść już, gdy przed samym wschodem słońca Pewna pani dała mi oczyma znak, dała znak...Po tygodniu w hotelowym łóżku,Dość nie było smaku warg, dotyku rąk.Uwierzyłem, gdy ta pani po francusku Poprosiła, bym wyjechał razem z nią, razem z nią...Ref.Byłem trzciną w walce z wiatrem rozszalałym,Ptakiem, który w zapomnieniu mknie pod prąd I wiedziałem, że podążę za nią dalej Choć bym musiał raz na zawsze odejść stąd, odejść stąd.2.Dwa bilety miałem już w kieszeniach,A na dworcu do Prowansji pociąg stał.Wszedłem w chwili, gdy ktoś trzymał ją w ramionach,Jakiś facet, który pustkę w oczach miał, pustkę miał...I ta chwila mogła zniszczyć we mnie wszystko,Zapragnąłem jak najdalej uciec stąd.Chciałem wyjść już, gdy ta pani po francusku Zapytała, czy na pewno jadę z nią, czy jadę z nią...Ref.Byłem trzciną w walce z wiatrem rozszalałym,Ptakiem, który w zapomnieniu mknie pod prąd Lecz spokojnie jej odpowiedziałem,Że zbyt prosty popełniła błąd, zbyt prosty błąd... x2