Pod Budą - Nasz pami

Kiedy na jesień nie ma rady nic tylko usiąść i zatęsknić wtedy wyjmuję z dna szuflady najstarszy szkolny swój pamiętnik Dotykam rogów z sekretami których nie wolno za nic ruszyć i łączę twarze z imionami zapisanymi w kącie duszy Gdzie ich po świecie wszystkich rozwiało ilu do dzisiaj ma byczą minę czy się udało czy się udało szczęcie wydusić niby cytrynę Co z tych dzieciaków dzisiaj zostało i co tam robią w najdalszej dali czy się udało czy się udało pamiętać zawsze jak obiecali A kiedy jesień dookoła zapala drzewa pańskim gestem to mam ochotę głośno wołać że tutaj czekam że tu jestem Że jeśli też potrafią tęsknić za czasem który skryła mgła to niech popatrzą w swój pamiętnik jak jedna Anka z trzeciej A Gdzie ich po świecie...