Pod Budą - Pastorałka

Idą sobie poeci pośród śnieżnej zamieci
Czapki mają na bakier, a na dłoniach siniaki od piór
Siądą teraz za stołem by napisać z mozołem
Coś co będzie śpiewane, coś co będzie podane przez chór
A orkiestra już się stroi i maestra chór się boi
Bo kolęda pięknie musi brzmieć
Nuty niby gwiazdy lecą, wiolinowe klucze lecą
A poeci jeszcze klecą tekst
Stoją złote litery i przecinki, że cztery
Pastorałka skończona i wieczerza wniesiona
By jeść, a my wszystkim kochanym, tym nieznanym i znanym
Zdrowia, szczęścia życzymy, niech wam darzą się rymy i cześć
A kolęda już za drzwiami, już rozmawia z ulicami
Już się wciska pod poduszek puch, żeby mróz nie nazbyt srogi
Żeby nam nie brakło drogi, żeby nigdy nie zabrakło słów.