Robert Kasprzycki - Na krawędzi

To co było wszystkim dzisiaj jest już niczym
to co było wszystkim nic.
To co pozostało twoje obce ciało jakby się nie stało nic.
Noc wycięta z szyby każdy dzień na niby
jakby tak musiało być.
Wszystko zawsze mija pozostaje chwila
pozostaje nigdy nic.
Na krawędzi szkła pęka pierwsza łza
może właśnie tak traci się.
Na krawędzi dnia pęka cały świat
może właśnie tylko tak.
Zamieniłem ciebie na kawałek cienia
tak jak gdyby nigdy nic.
Zamieniłem sprzeciw jak się zmienia rzeczy
zamieniłem całe nic.
Nie ma nas przy stole więdną aureole wokół naszych pustych głów.
Sobą wciąż zajęci własnej nudy święci
jakby nam zabrakło słów.
Na krawędzi szkła pęka pierwsza łza
może właśnie tak traci się.
Na krawędzi dnia pęka cały świat
może właśnie tylko tak.